Chapter Title : അമ്മ പുതപ്പ് 6 [Bijo john]

ഒന്നുകൂടി ചോദിക്ക്. അമ്മയ്ക്ക് വരാൻ ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം നീ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചാൽ മതി. അല്ലെങ്കിൽ അവിടെയും ഇവിടെയും ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയാകും

ഞാൻ: "ഉം, എനിക്കും അത് തന്നെയാണ് തോന്നുന്നത്. നാളെ രാവിലെ അച്ഛന്റെ മൂഡ് നോക്കി കാര്യം പറയാം.

ഫോൺ വെച്ചതിനു ശേഷം ഞാൻ കുറേനേരം മുറിയിൽ തന്നെ ആലോചിച്ചിരുന്നു. വീട് തീർത്തും നിശബ്ദമായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ ഉറക്കത്തിലുള്ള ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് ഹാളിൽ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.

ഉറക്കം വരാതെ കിടന്ന ഞാൻ വെറുതെ ഫോണെടുത്ത് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം എടുത്തു നോക്കി. റീൽസിലൂടെ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്നതിനിടയിലാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ആ കാഴ്ച കണ്ടത്—അമ്മ ഇപ്പോഴും ഓൺലൈനിലുണ്ട്!

നേരം പാതിരാത്രി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അടുത്ത മുറിയിൽ അച്ഛൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ്. അത്രയും നേരം പേടിച്ചരണ്ട്, നിരാശയോടെ ഇരുന്ന  അമ്മ ഈ സമയത്ത് ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ആക്ടീവായിരിക്കുന്നത് കണ്ട് എനിക്ക് അത്ഭുതവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു സംശയവും തോന്നി.

ഇൻസ്റ്റാഗ്രാമിൽ ആ 'Online' സ്റ്റാറ്റസ് കാണുന്തോറും ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു ആകാംക്ഷ പുകഞ്ഞു തുടങ്ങി. അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയെന്ന ധൈര്യത്തിൽ അമ്മ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുകയാണെന്ന് ഉറപ്പായി. അമ്മയ്ക്ക് അൽപം ധൈര്യം കൊടുക്കാനും, അതോടൊപ്പം ഉള്ളിലൊരു കൗതുകം കൊണ്ടും ഞാൻ എന്റെ ഫേക്ക് ഐഡിയിലേക്ക് സ്വിച്ച് ചെയ്തു.

പതുക്കെ ഒരു "Hi" എന്ന് മെസ്സേജ് അയച്ചു...

ആദ്യ കുറച്ച് മിനിറ്റുകളിൽ യാതൊരു മറുപടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 'Seen' പോലും ആയില്ല. ഞാൻ ഫോൺ മാറ്റി വെക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഡിസ്പ്ലേയിൽ ആ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ മിന്നിയത്.

അമ്മയുടെ മറുപടി വന്നിരിക്കുന്നു: "Hi..."

ഞാൻ: "ഞാൻ മെർലിന്റെ ഒരു വലിയ ഫാനാ..."

അമ്മ: "എന്റെ ഫാനോ? അതിന് ഞാൻ ആരാ... ആരാ ഈ മെസ്സേജ് അയക്കുന്നത്?"

ഞാൻ: "ഫാൻ ആണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ മെർലിൻ... അത് മതി."

അമ്മ: "അതിന് നിങ്ങൾ എന്നെ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? കാണാതെയാണോ ഫാൻ ആയത്?"

ഞാൻ: "ഡിപി കണ്ടതും ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ മയങ്ങിപ്പോയി മെർലിൻ. എത്ര ഭംഗിയുള്ള ചിരിയാടോ തന്റേത്..."

പിന്നെ റീപ്ലേ ഒന്നും വന്നില്ല.. ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദത.. പക്ഷെ കുറച്ചു കഴുഞ്ഞു ഒരു mm എന്ന റീപ്ലേ മാത്രം വന്നു.. അതിനർത്ഥം അമ്മയ്ക്ക് അത് ഇഷ്ട്ടം ആയില്ല പക്ഷെ ഇഷ്ട്ടം ആയി എന്ന മട്ടിലും ചാറ്റ് തുടരാനുള്ള അനുവാദവും ആണെന് മനസ്സിലായി

ഞാൻ: "കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണോ?"

അമ്മ: "mm... കഴിഞ്ഞതാ. ഒരു മകനുമുണ്ട്."

ഞാൻ: "അയ്യോ, കണ്ടാൽ പറയില്ല കേട്ടോ! ഇപ്പോഴും നല്ല യംഗ് ആയിട്ടാ ഇരിക്കുന്നത്. ഭർത്താവ് ഭാഗ്യവാനാ... ദിവസവും ഈ സൗന്ദര്യം അടുത്ത് കാണാമല്ലോ."

അമ്മ: "ഹും... അതിനൊക്കെ ഭാഗ്യം വേണം. ആർക്ക് വേണം ഈ സൗന്ദര്യമൊക്കെ. ആരും ഇവിടെ ഇതൊന്നും കാണുന്നുമില്ല, കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല..."

ഞാൻ: "അതെന്താ മെർലിൻ അങ്ങനെ ഒരു സംസാരം? ഭർത്താവ്