Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 12 [Kumbhakarnan]

മകളുടെ മുഖത്തു നോക്കി തൃപ്തിയോടെ അവർ പുഞ്ചിരിച്ചു. അമ്മയുടെ വിയർത്ത കവിളിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി അവൾ ചുംബിച്ചു.
"നിനക്ക്....നിനക്കായില്ലല്ലോ മോളേ..."
"സാരമില്ലമ്മേ....അമ്മയ്ക്ക് വന്നല്ലോ അതുമതി."
ഇരുവരും തുണിയെടുത്ത് ഉടുത്തുകൊണ്ട് ജോലികളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ഇപ്പോൾ പിടിച്ചു കളയുന്നില്ല. വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് രേവൂട്ടിയുടെ കടി തീർത്തു കൊടുക്കണം. അവൻ കുണ്ണ തിരികെ ബർമുഡക്കുള്ളിൽ ഒതുക്കിവച്ചു.

പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് രേവതിയും മകനും ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ശാരദ ഒരു കവർ മകളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
"എന്താണമ്മേ ഇത്...?"
"ഇത് കുറച്ചു പൈസയാണ്. "
"പൈസയോ ?"
"അതേ. നിന്റെ ഓഹരിയിലുള്ള റബ്ബറും തേങ്ങായും മറ്റും വിറ്റ വകയിൽ കിട്ടിയ പണമാണ്‌. അന്ന് ഈ പടിയിറങ്ങി പോകുമ്പോൾ ഇനി അക്കൗണ്ടിലേക്ക് പണമിടരുത് എന്നു നീ പറഞ്ഞെങ്കിലും രണ്ടു വർഷക്കാലത്തെ വരുമാനം മുഴുവൻ ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്നു. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ നീയോ മോനോ വരുമ്പോൾ തരാനായിട്ട്. "
ശാരദയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. രേവതി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

"അമ്മ കരയല്ലേ... ഞാൻ അമ്മയെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അന്നത്തെ എന്റെ അവസ്ഥ ഞാൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞില്ലേ..? എന്നോട് ക്ഷമിക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് പറ്റില്ലേ ?"
അത്രയും ചോദിച്ചപ്പോഴേക്കും രേവതി വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
"അയ്യോ...എന്റെ പൊന്നുമോള് സങ്കടപ്പെടല്ലേ....അതൊക്കെ അമ്മ എപ്പോഴേ മറന്നു. ന്റെ മോൾ അതിനൊക്കെ പ്രായശ്ചിത്തമായി അമ്മയ്ക്ക് അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കുറെ നിമിഷങ്ങൾ പകർന്നു തന്നില്ലേ....അതു മതി...അതിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം മതി ഇനിയുള്ളകാലം അമ്മയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ.."
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ആശ്വസിപ്പിച്ചു. രേവതി അമ്മയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ പൊതി വാങ്ങി മകനെ ഏൽപ്പിച്ചു.

"മോനേ... സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കണേ. നാലു ലക്ഷം രൂപയുണ്ട് അത്."
ശാരദ കൊച്ചുമകനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
അവൻ പൊതി തുറന്നു നോക്കി. രണ്ടായിരത്തിന്റെ രണ്ടു കെട്ടുകൾ. അവൻ അത് അങ്ങനെതന്നെ ജീൻസിന്റെ പോക്കറ്റിൽ വച്ചു.
അവർ യാത്രപറഞ്ഞു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. രാഹുൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാറിൽ കിടന്ന തോർത്തു കൊണ്ട് വായപൊത്തി കരയുന്ന അമ്മൂമ്മ. അവൻ തിരികെ നടന്ന് അമ്മൂമ്മയുടെ അരികിലെത്തി.  ആ തോർത്ത് പിടിച്ചു വാങ്ങി അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. പിന്നെ വിതുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളിൽ ചുണ്ടമർത്തി.