Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 12 [Kumbhakarnan]

വീണ്ടും നനച്ചു.
രാഹുൽ അപ്പോഴേക്കും സെയിൽസ് ഗേളിനോട് എന്തോ പറഞ്ഞു. അൽപ്പം ദൂരത്തുനിന്നും അവിടേക്ക് നടന്നുവന്ന രേവതി അത് കേട്ടില്ല. മാനേജർ എന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരാൾ വന്ന് അവരോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. കുഷ്യൻ പിടിപ്പിച്ച സ്ടൂളുകളിൽ അവർ ഇരുന്നു. ഒരു പെണ്കുട്ടി ട്രേയിൽ രണ്ടുഗ്ലാസ് ജ്യൂസുമായി അവർക്കരികിൽ വന്നു.
"കുടിക്കൂ മേഡം..."
മാനേജർ അമ്മയോടായി പറഞ്ഞു.
ഒരു ഗ്ലാസ് അവൾ കൈയിലെടുത്തു. അവനും ഒന്നെടുത്തു.

അപ്പോൾ അവൻ വെറുതെ മാനേജരുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു പാളി നോക്കി. അയാൾ അമ്മയുടെ പിന്ഭാഗത്തു കണ്ണുകൾ നട്ട് നിൽക്കുകയാണ്. അയാളെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ. സ്റ്റൂളിൽ അമ്മ ഇരിക്കുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ. അമ്മയുടെ കുണ്ടിച്ചക്കകൾ സ്റ്റൂളിന് വെളിയിൽ പിന്നിലേക്കും ഇരു വശങ്ങളിലേക്കും വെള്ളം നിറച്ച ബലൂണുകൾ പോലെ വീണു കിടക്കുകയാണ്.
അപ്പോഴാണ് സെയിൽസ് ഗേൾ കുറെ ആഭരണങ്ങളുമായി അവർക്കരികിൽ എത്തിയത്. രേവതി നോക്കുമ്പോൾ മുഴുവനും കൊലുസുകളും അരഞ്ഞാണങ്ങളുമായിരുന്നു. രേവതി മകന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.ഒന്നുമില്ലെന്ന് അവൻ കണ്ണടച്ച് കാണിച്ചു.
രതിനിർവേദത്തിൽ ശ്വേതാ മേനോൻ അണിഞ്ഞതരം ഒരു അരഞ്ഞാണവും ഒരുജോഡി കൊലസും അവൻ മാറ്റിവച്ചു.

"ഇതെങ്ങനെയുണ്ട് അമ്മേ...?"
"മോനേ കണ്ണാ....ഇതൊക്കെ...."
"അതൊക്കെ വിട്ടേക്കൂ....ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്ന് നോക്കൂ."
അവൾ അരഞ്ഞാണവും പാദസരവും കൈയിലെടുത്തു നോക്കി.
"നന്നായിട്ടുണ്ട് കണ്ണാ...പക്ഷെ എനിക്കെന്തിനാ ഇതൊക്കെ ?"

"പിന്നേ... അമ്മേടെ അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും അരഞ്ഞാണമുണ്ട്. അമ്മയ്ക്കെന്താ പിന്നെ...?"

അവന്റെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. അമ്മൂമ്മ തന്ന രൂപയിൽ നിന്ന് ബിൽ അടച്ചശേഷം അഭരണങ്ങളുമായി അവർ പുറത്തിറങ്ങി.അവളുടെ നോട്ടം നീണ്ടത് ആ കിളവൻ സെക്യൂരിറ്റിയുടെ നേർക്കായിരുന്നു. അമ്പലപ്പുഴ പാൽപ്പായസം കണ്ട ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അയാൾ തന്റെ അമ്മയെ കണ്ണുകൾകൊണ്ട് കോരിക്കുടിക്കുകയാണ്. ങേ...ദേ അയാളെ നോക്കി അമ്മ ചിരിക്കുന്നു. നൂറുകൊല്ലത്തെ കൊടും തപസ്സിനൊടുവിൽ ദൈവം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന ഒരു സന്തോഷമുണ്ടല്ലോ. അത് അയാളുടെ മുഖത്തു ഞാൻ കണ്ടു.

അമ്മയെയും കയറ്റി നേരെ പോയത് ഒരു മൊബൈൽ ഫോൺ സ്റ്റോറിലേക്കായിരുന്നു.  നല്ല ഒരു സ്മാർട്ട് ഫോൺ അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി വാങ്ങി. അമ്മ ഇതുവരെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് ഒരു സാദാ ഫോൺ ആയിരുന്നു. ബുള്ളറ്റിൽ വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രേവതി ചോദിച്ചു.