Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 14 [Kumbhakarnan]

അവൻ അമ്മയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് അമ്മയിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ മകനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
"ന്റെ...മോനേ...."
"അമ്മേ..."
ഇരുവരും വിളിച്ചും വിളികേട്ടുമിരുന്നു. രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളും പരസ്പരം പ്രണയം നിറഞ്ഞ് പൊട്ടുമെന്നു തോന്നി.

"അമ്മേ....എന്തിനാ അച്ഛനെ എതിർത്തത്..?"
"എന്തിന് ? "
"അല്ലാ.... അച്ഛൻ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ.."
"അച്ഛൻ അമ്മയെ ചെയ്താൽ എന്റെ മോന് ഒരു സങ്കടവും വരില്ലേ...? "
"വരും...അച്ഛനെന്നല്ല...വേറെ ആരു തൊട്ടാലും സങ്കടം വരും.."
"അതെന്തുകൊണ്ടാണ്..? "
"എന്റെ പെണ്ണിനെ ഞാൻ അത്രക്ക് സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട്..."
"അതുപോലെയല്ലേ കണ്ണാ അമ്മയും...നീ എന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെയാ കണ്ണാ ഞാൻ... "
"ന്റെ രേവൂട്ടീ...."
"ന്റെ കണ്ണാ..."
പൂമുഖത്തെ ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം ഹോളിലേക്ക്  കുറേശ്ശെ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുവരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കിയിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് തന്നോട് ചേർത്തുകൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ചുണ്ടുകൾ അടുപ്പിച്ചു. പരസ്പരം മുട്ടാതെ ഒരു വിരൽ അകലത്തിൽ ആ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി നിന്നു. അമ്മയുടെ കണ്ണുകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവന്റെ നോട്ടം തുളഞ്ഞു കയറി. അവിടെ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കടലിരമ്പുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ആ കടലിൽ മുങ്ങിത്താഴാൻ അവൻ കൊതിച്ചു.

അമ്മയുടെ തലയ്ക്കു പിന്നിൽ അവന്റെ ഇടതു കൈത്തലമമർന്നു. ഒരു നിമിഷം അവർ നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു. ഒരു നിമിഷം മാത്രമേ അങ്ങനെയിരുന്നുള്ളൂ . തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഇരുവരും പരസ്പരം കെട്ടിവരിഞ്ഞു. ഒരാൾ അടുത്തയാളിന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിലേക്ക് തിക്കി കയറാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെ ശക്തമായിരുന്നു ആ ആലിംഗനം. എത്രനേരം ആ ഇരിപ്പിൽ അവർ തുടർന്നു എന്നുതന്നെ ഇരുവർക്കും ഓർമ്മയുണ്ടാവില്ല. സ്വയം മറന്ന്...ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ മറന്ന്....അവരിരുന്നു.

"ഭ.... പൾട്ടി ... പൊഴയാഴി ... മോളേ ....."

ഉച്ചത്തിലുള്ള ആ തെറിവിളിയാണ് അവരെ ആ നിലയിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്. ഇരുവരും ഞെട്ടിയകന്നു. ഒരുമിച്ചാണ് മുറിയിലേക്ക് നോക്കിയത്. കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടപ്പുണ്ട്. അബോധാവസ്ഥയിൽ  തെറിവിളിച്ചതാണ്. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നടന്നു. കട്ടിലിന് അരികിലെത്തി , ജെട്ടി മാത്രം ധരിച്ചു കിടക്കുന്ന ആ രൂപത്തിനു  നേർക്ക് അവൾ അവജ്ഞയോടെ നോക്കി നിന്നു.

അപ്പോൾ തന്റെ കഴുത്തിനു പിന്നിൽ ഒരു ചുട് നിശ്വാസം