Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 15 [Kumbhakarnan]

മുറ്റത്തെ മാവിന്റെ ഒരു കൊമ്പ് വെട്ടി വേണം അത് കത്തിക്കാൻ.. നീയെന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്...? അമ്മയ്ക്ക് ഭ്രാന്തു പിടിച്ചോ എന്നാണോ ? "

അവൻ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അൽപ്പനേരം അവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി നിന്നിട്ട് അവൾ മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി വാതിലടച്ചു.

നേരം പുലരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. കട്ടിലിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവൻ ആലോചിച്ചത് കുറച്ചു മുൻപുവരെ ഈ വീട്ടിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അച്ഛൻ എന്നേക്കുമായി ഈ പടിയിറങ്ങി പോയിക്കഴിഞ്ഞു. അത് ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് മാത്രമല്ലല്ലോ...തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നുകൂടിയല്ലേ.. ? തനിക്കതിൽ സങ്കടമുണ്ടോ ...? അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. ഒരു തരിമ്പും ഇല്ല. ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒരു മകൻ എന്ന നിലയിൽ ഒരുതരി സ്നേഹം തനിക്ക് ആ മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.
അമ്മയായിരുന്നു തനിക്ക് എല്ലാം. ഇപ്പോഴും അത്  അങ്ങനെതന്നെ.

ആലോചിച്ചു കിടന്ന് എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ഉണർന്നപ്പോൾ ഒൻപതു മണി..
എന്തുപറ്റി...! ഇന്ന് അമ്മ വന്നു വിളിച്ചില്ലല്ലോ. അവൻ പ്രഭാത കൃത്യങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പുറം തിരിഞ്ഞാണ് നിൽക്കുന്നത്. മുടി പിന്നിയിട്ടിരിക്കുന്നു. ലെഗ്ഗിൻസും ടോപ്പുമാണ് വേഷം. അവൻ ഒന്നു ചുമച്ചു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. നെറ്റിയിൽ വലിയൊരു കുങ്കുമപ്പൊട്ട്. സീമന്തരേഖയിൽ കുങ്കുമം തൊട്ടിരിക്കുന്നു. പുരികവും കണ്ണും നന്നായി മഷിയെഴുതിയിരിക്കുന്നു.  കൈകളിൽ ചുവപ്പും പച്ചയും നിറങ്ങളിൽ കുപ്പിവളകൾ ...
എന്തൊരു മാറ്റം...!!!! ഒരു പത്തു വയസ്സ് കുറഞ്ഞതുപോലെ...

"എന്താ കണ്ണാ...ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്...? "

"അല്ല....അമ്മ വീട്ടിൽ....ഈ വേഷത്തിൽ..."

"ങാഹാ...പിന്നെ എന്നും മുണ്ടും ബ്ലൗസും മാത്രമായി കഴിയാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല. ഞാനും മോഡേണാവാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ഭർത്താവ് ഒരു ചുള്ളൻ പയ്യനല്ലേ... അവനോടൊപ്പം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ ...."

അതു പറഞ്ഞിട്ട് അവന്റെ നേരെ നോക്കി ഒന്നു നാക്ക് കടിച്ചു കാണിച്ചു. അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ അവൻ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞു. അവൾ കൈയുയർത്തി തടഞ്ഞു.

"മോന് അമ്മയൊരു ജോലി തന്നിരുന്നല്ലോ... ആദ്യം അത് ചെയ്തിട്ട് വാ...ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നീട്.."

മുറ്റത്ത് വലിച്ചെറിഞ്ഞ തുണികളെ പറ്റി അപ്പോഴാണ് അവൻ ഓർത്തത്. വെട്ടുകത്തിയുമായി വടക്കേ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. ചാഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന