Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 15 [Kumbhakarnan]

ഫാൻ ഫുൾ സ്പീഡിൽ ഇട്ടിട്ടും വിയർത്ത് ഒഴുകുകയാണ്. അടിപ്പാവാടയും ബ്രായും ഊരിമാറ്റി ഒറ്റമുണ്ടും ബ്ലൗസും മാത്രം ധരിച്ച് അവൾ കിടന്നു. തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് എപ്പോഴാണ് ഉറങ്ങിയതെന്ന് അറിയില്ല. ശരീരത്തിലൂടെ എന്തോ ഇഴയുന്നപോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണ് കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. പാതി ചാരിയ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിലിനിടയിലൂടെ ഹാളിൽ വീഴുന്ന ബെഡ്റൂം ലാമ്പിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ ഇരുവശവും കൈകൾ കുത്തി കുനിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ഒരു രൂപം. അലറി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതാണ്. പക്ഷെ ഒരു കൈ നീണ്ടുവന്ന് വായ പൊത്തി.

"അമ്മേ...ഞാനാ...."
ആ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിന്റെ ഉടമയെ മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൾ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു.

"എന്താ പേടിച്ചുപോയോ... ? "
അവളുടെ വായ പൊത്തിയ കൈ മാറ്റിയിട്ട് അവൻ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.

"പിന്നെ പേടിക്കില്ലേ....പാതിരാത്രിയിൽ മനുഷ്യൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോ ഇതുപോലെ വന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്താൽ ആരായാലും പേടിക്കില്ലേ...? "

"അച്ഛനാണെന്നു വിചാരിച്ചോ..? "
"ഉം...അതേ.."

"അച്ഛനെ ഇത്ര പേടിയാണോ..? "
"പേടിയല്ല കണ്ണാ...അറപ്പാണ്.. അതുപോകട്ടെ...എന്താ ഈ സമയത്ത്..? "
"കിടന്നിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ലമ്മാ..."

"അത് ഈ ഉഷ്ണം കൊണ്ടാ...എ സി ഇട്ടുറങ്ങി നോക്ക്.."

"ഉഷ്ണം തന്നെയാണ് കാരണം... പക്ഷെ അത് എ സി ഇട്ടാൽ മാറുന്ന ഉഷ്ണമല്ല.."

"പിന്നെ...? "

"ഇതിൽ നിന്ന് ഒരിത്തിരി തേൻ കുടിച്ചാൽ ഏത് ഉഷ്ണത്തിലും ഉറങ്ങിപ്പോകും... അത്രയ്ക്ക് ലഹരിയല്ലേ...!!!.."

അമ്മയുടെ ഉടുമുണ്ട് ഇരുവശത്തേക്കും മാറ്റി, പൂറ്റിൽ ഒന്നു അമർത്തി തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.

"ശ്ശ്.... കണ്ണാ...അച്ഛൻ ഇന്ന് കുടിച്ചിട്ടില്ല...ഇന്നലെപ്പോലെ..."

"അച്ഛൻ ഉറക്കമല്ലേ പൊന്നേ... കൂർക്കം വലി ഞാൻ കേട്ടല്ലോ..."

അവൾ വാതിലിന് നേർക്ക് നോക്കി. ഭർത്താവിന്റെ തലയും ചുമലിന്റെ കുറച്ചു ഭാഗവും കാണുന്നുണ്ട്. എതിർ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്ന് നല്ല ഉറക്കമാണ്. എങ്കിലും..

"വേണ്ട കണ്ണാ...ഇത് അപകടമാണ്. നീ നോക്കിക്കേ... ആ കിടപ്പിൽ ഇവിടേക്ക് ഒന്നു തിടിഞ്ഞാൽ നമ്മളെ കാണും. പിന്നെ എന്താവും സംഭവിക്കുക എന്ന് നിനക്ക് ഞാൻ പറയാതെ ഊഹിക്കാമല്ലോ..."

"കാണില്ലമ്മേ... പ്ലീസ്.. കണ്ടോ കമ്പിയായി നിൽക്കുന്നത്...."
അവളുടെ കൈയെടുത്ത് തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ വച്ചുകൊണ്ട് അവൻ കെഞ്ചി.

"മോനേ... ഇനി ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസമല്ലേ അച്ഛൻ ഇവിടെയുണ്ടാവൂ...അതുകഴിഞ്ഞ്