Chapter Title : അമ്മയേം പെങ്ങളേം തിരിച്ചറിഞ്ഞവൻ [കൊമ്പൻ]

കുറ്റം.?! അച്ഛൻ ഇന്ദുവിന്റെ കുണ്ടി പിടിച്ചു ഞെരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടല്ലോ!”

“നിന്റെ തോന്നലായിരിക്കും!” ഇന്ദു ചരിഞ്ഞുകിടന്നു കൊണ്ട്തന്നെ പറഞ്ഞു. എന്നെ നോക്കാനേ നിന്നില്ല.

“തോന്നലൊന്നുമല്ല, ഞാൻ കണ്ടതാണ്…”

“ശെരി, പറയാം പക്ഷെ നീ ഇതാരോടും പറയരുത്?! അമ്മ സത്യം!?!”

ഇന്ദുവിന്റെ കണ്ണിൽ തന്നെ നോക്കി ഞാൻ ഉറപ്പ് കൊടുത്തു “അമ്മ സത്യമായും ആരോടും പറയില്ല”

“അങ്ങനെ നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന ഒന്നും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല, പോരെ.”

“അപ്പൊ ഞാൻ കണ്ടതൊക്കെ സത്യമാണോ!”

“ആയിരിക്കും!”

“ഇങ്ങനെ എവിടെയും തൊടാതെ പറഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ…”

“പറഞ്ഞാൽ നീയെന്തു ചെയ്യും!?”

“ഇന്ദുനെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഉമ്മ തരും! അച്ഛൻ തന്നതിലും കൂടുതൽ നേരം ചുണ്ടിനെ കടിച്ചു എടുത്തിട്ട് ഒരുപാടൊരുപാട് ഉമ്മ തരും.”

“ആഹാ എന്ന അതൊന്നു കാണട്ടെ!”

ഇന്ദു മലർന്നു കിടന്നുകൊണ്ട് എന്നെ കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. അബദ്ധമായോ എന്ന് ഞാനും. ആവേശത്തിന് പറഞ്ഞതാണ്, ഇതിപ്പോ ഉമ്മ വെക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന് പോലുമെനിക്കുമറിയില്ല, എവിടെയാണ് തുടങ്ങുക. അയ്യോ!

“എന്തെ!?”

“ഹലോ, ആൺകുട്ടിയുടെ ധൈര്യമെവിടെ പോയി…”

“ഉഹും, എനിക്കറിയില്ല….” ഞാൻ തല താഴ്ത്തികൊണ്ട് തോൽവി സമ്മതിച്ചപ്പോ. ഇന്ദു ചിണുങ്ങി, ശെയ് വീണ്ടും നാണം കെട്ടു, ഞാനിങ്ങനെ ആയിപോയല്ലോ ദൈവമേ!

ഇന്ദു ആ സമയം നിശബ്ദയായി അവളുടെ സ്വർണ്ണ കൊലുസിട്ട കാലുകൊണ്ട് കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പുതപ്പ് പയ്യെ തോണ്ടി എടുത്തു. എന്നിട്ട് എന്റെ മേലെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മൂടി.

“ഇന്ദു വേണ്ട പേടിയാവുന്നു…!”

“എങ്കിൽ ഞാൻ കൂടെ അകത്തേക്ക് വരട്ടെ…”

“ഉം വാ..” എനിക്ക് അത് ഒരല്പം ആശ്വാസമാകുമെന്നു ഊഹിച്ചും. കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോ ഞാനും ഇന്ദുവും ഇത് കളിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. പുതപ്പ് കൊണ്ട് മൂടി അതിനകത്തു ഗുഹപോലെ കളിക്കുന്ന പിള്ളേര് കളി.

ഇന്ദു ഉടൻ തന്നെ പുതപ്പിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നൂഴ്ന്നു കയറി. എന്റെ കാല്പാദം ഇന്ദുവിന്റെ കൊലുസണിഞ്ഞ കാൽപ്പാദത്തിൽ പതിയെ ഉരസി. ഇന്ദുവിന്റെ മുഖമെനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല അവളെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണ് എന്ന് തെല്ലുമേനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

“ഹരി…”

“ഇന്ദൂസെ…”

“മേമ ഉമ്മ തരാൻ പഠിപ്പിക്കട്ടെ….”

“ഉം!”

ആദ്യം മുഖം ഇരുകൈകൊണ്ടും ഇങ്ങനെ കോർത്ത് പിടിക്കണം. എന്നിട്ട് മുഖം തമ്മിൽ ചേർത്ത് പിടിക്കണം. അപ്പൊ