Chapter Title : അമ്മയെന്ന സൗഭാഗ്യം [കരിങ്കാലൻ]

വാക്കുകളെ ധിക്കരിച്ച് നീ വീണ്ടും  വൃത്തികേടുകൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ…. ഒന്നെങ്കിൽ നീ അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ….. രണ്ടിലൊരാൾ മാത്രമേ പിന്നെ ഇൗ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ….

ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.. അമ്മയുടെ വാക്കുകളുടെ ശക്തിയും ദൃഢതയും എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി..

വർഷങ്ങളായുള്ള എൻറെ ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഞെരിച്ചമർത്തി കൊണ്ട്, എല്ലാ പരിശ്രമങ്ങളും വൃഥാവിൽ ആക്കികൊണ്ട് അമ്മ വാതിൽപ്പടി കടന്നുപോകുന്നത് നിരാശയോടെ ഞാൻ നോക്കിയിരുന്നു…

എല്ലാം അവസാനിച്ചു നാണംകെടാവുന്നതിന്റെ  പരമാവധി നാണംകെട്ടു ഇനി മുന്നോട്ട് ഒന്നും ഇല്ല എന്ന ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടി തുടങ്ങി. മരിച്ചാലോ എന്ന് പോലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചുപോയി മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെട്ട ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് മരണമാണ്. പക്ഷേ…….. മരിക്കാൻ ഉള്ള ധൈര്യം എനിക്കില്ലായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും അച്ഛനും അനിയത്തിയും എത്തി.എങ്ങിനെയൊക്കെയോ അന്നത്തെ ദിവസം കഴിച്ചുകൂട്ടി. രാത്രിയിൽ പേരിന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി ഞാൻ റൂമിലേക്ക് ഓടി വാതിൽ അടച്ചിരുന്നു….

അമ്മ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞാൽ….. ആ ചിന്ത എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ മറ്റുള്ളവർ അറിയും വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും അറിയും.. എൻറെ ദൈവമേ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു…..ഇനി എന്ത് ചെയ്യും…..

എൻറെ ചിന്തകൾക്ക് അതിരില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ അന്ന് രാത്രി എങ്ങനെ ഉറങ്ങി എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. രാവിലെ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ  വെട്ടം വീണിരുന്നു. ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഒരു നിമിഷാർദ്ധം കൊണ്ട് എൻറെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

അമ്മ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുമോ…?എന്ന ചിന്ത എൻറെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. കുളിച്ചു ഡ്രസ്സ് മാറി വേഗം കോളേജിൽ പോയാൽ അമ്മയെ ഫേസ് ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കാം, പക്ഷേ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ ധൈര്യമില്ല... എന്തു ചെയ്യും.. എന്തും വരട്ടെ എന്ന് കരുതി പുറത്തിറങ്ങുക... പുറത്തിറങ്ങിയാൽ….. അച്ഛൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ…..

കുറെ നേരത്തെ ആലോചനയ്ക്ക്‌ ഒടുവിൽ ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി. താഴെയെത്തിയപ്പോൾ നേരെ മുൻപിൽ അച്ഛൻ... ദൈവമേ…. അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ ആവോ…! അച്ഛൻ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പുറത്തേക്കു നടന്നു.. ഇല്ല..ഒന്നും അറിഞ്ഞതായി തോന്നുന്നില്ല…. അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് തോന്നുന്നു.. അനിയത്തിയെ അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ല ചിലപ്പോൾ റൂമിൽ ആയിരിക്കും. അമ്മ അടുക്കളയിൽ ഉണ്ട് പക്ഷേ പോയി ഫേസ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ മടി.