Chapter Title : അമ്മയെന്ന സൗഭാഗ്യം [കരിങ്കാലൻ]

പരമാവധി ഒഴിവാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അമ്മ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരു അകലം പാലിച്ചു തന്നെയാണ് നിന്നത്. ഒരു രണ്ടാഴ്ച കൂടെ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് പോയത്.

രണ്ടു മൂന്ന് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം അമ്മ എന്നോട് സാധാരണ രീതിയിൽ തന്നെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി പക്ഷേ അപ്പോഴും ഞാൻ പരമാവധി അമ്മയെ ഒഴിവാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു ആവശ്യമെങ്കിൽ മാത്രം അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നു. എല്ലാം അമ്മ അറിഞ്ഞതിൽ ഉള്ള ജാള്യതയെക്കാൾ എൻറെ ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞത്തിലുള്ള അമർഷം ആയിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിൽ കൂടുതലും. പക്ഷേ അതൊന്നും അമ്മ കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല, സാധാരണ എന്നപോലെതന്നെ എന്നോട് പെരുമാറി കൊണ്ടേയിരുന്നു, മറ്റുള്ളവർ ഉള്ളപ്പോഴും ഇല്ലാത്തപ്പോഴും.

ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്നുപോയി പോയി എൻറെ മനസ്സിലെ ദേഷ്യവും അമർഷവും എല്ലാം ഇല്ലാതായെങ്കിലും അമ്മയെ ഞാൻ ഒഴിവാക്കുന്നത് തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. എൻറെ മനസ്സിലിരിപ്പ് എല്ലാം അമ്മയ്ക്ക് അറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിനാണ്  ഒഴിവാക്കുന്നത് എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകും. ആ ഒഴിവാക്കലുകൾ ഒരുപക്ഷേ എൻറെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നടത്തിത്തന്നാലോ…?ഒരു സഹനസമര മുറ. ഒന്നും നടന്നില്ല എന്നുള്ളത് മാത്രം സത്യം.

അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മൂന്നു മാസത്തോളം കടന്നുപോയി. ഞാൻ അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കി എന്നതൊഴിച്ചാൽ ബാക്കിയെല്ലാം സാധാരണ നിലയിലായി. സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഒരു വെറും ഓർമ്മയായി അവശേഷിച്ചു. അച്ഛനോ അനിത്തിയോ ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളെല്ലാം. ആശിച്ചതും ആഗ്രഹിച്ചതുമെല്ലാം ഒരു നേർത്ത സങ്കടമായി എന്നിൽ മാത്രം നിലനിന്നു. ഇക്കാലയളവിൽ അമ്മയെ ഓർത്തു സ്വയംഭോഗം ചെയ്തില്ല എന്നുപറഞ്ഞാൽ എന്നാൽ അതൊരു തെറ്റായിരിക്കും, ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നു  എന്നതാണ് വാസ്തവം.

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച, ഞാൻ രാവിലെ കുളികഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. അച്ഛൻ അവിടെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ ഇതിനു സമീപത്തായി അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇരുന്നു.

അനിതേ ദേ ഇവന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൊടുക്ക്... അച്ഛൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

"ദാ..വരുന്നു…".അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്നും പറഞ്ഞു..

പക്ഷേ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും അമ്മ ഭക്ഷണം ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നില്ല. അമ്മയെ വിളിക്കാൻ ഉള്ള മടി കാരണം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ്