Chapter Title : അമ്മയെന്ന സൗഭാഗ്യം [കരിങ്കാലൻ]

വാക്കുകളിൽ നിന്നോ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്നോ അങ്ങനെയൊന്നും  എനിക്ക് തോന്നിയില്ലല്ലോ..? പിന്നെ ഇപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് എന്തുപറ്റി…? ചെയ്തത് തെറ്റായി എന്ന കുറ്റബോധം തോന്നിയോ..?...

ഇല്ല…. ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് തീർന്നു പോകുന്ന ആവേശം അല്ല എനിക്ക് അമ്മയോടുള്ളത്‌.. ഒരായുസ്സ് മുഴുവൻ ആ തുടയിടുക്കിൽ കഴിഞ്ഞാലും  എനിക്ക് അമ്മയോടുള്ള ആവേശം അവസാനിക്കില്ല.. എന്ത് വില കൊടുത്തും അതു ഞാൻ നേടിയിരിക്കും…!!

എൻറെ ചിന്തകൾ കാടുകയറുന്നതിനിടയിൽ രണ്ട് ഗ്ലാസ് ചായയുമായി അമ്മ അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു. ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി, എൻറെ കണ്ണിലെ നനവ് അമ്മ കണ്ടു കാണണം, പക്ഷേ... ഒരു ഭാവ വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ അമ്മ ഒരു ചായ ഗ്ലാസ് എൻറെ മുന്നിലേക്ക് വച്ചു. മറ്റേ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ എനിക്ക് എതിരായി ഇരുന്നു. അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം എന്നിൽ അമ്പരപ്പും സങ്കടവും നിറച്ചു. അതേ ഭാവത്തോടെ ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഒരുതവണകൂടി ചായ സിപ്പ് ചെയ്തിട്ട് എന്നെ നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി,

കണ്ണാ….. നമ്മൾ ഇന്നലെ ചെയ്തത് എത്ര വലിയ തെറ്റാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ..! ഈ സമൂഹം, ബന്ധുക്കൾ എന്തിന് അച്ഛൻ പോലും അംഗീകരിക്കാത്ത ഒരു വലിയ തെറ്റാണ് നമ്മൾ ഇന്നലെ ചെയ്തത്.

അമ്മ…..അമ്മ അതാഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്…

ശരിയാണ്…. നിന്നെ പോലെ ഞാനും അത് ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നലെ അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്.. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ ഇതൊന്നും അംഗീകരിക്കണം എന്നില്ലല്ലോ..?

ആരും അറിയാതെ ഇരുന്നാൽ പോരെ…? പ്രതീക്ഷയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു

മതി...പക്ഷേ നിനക്ക് ഉറപ്പു തരാൻ കഴിയുമോ...ഇതൊന്നും ആരും അറിയില്ലെന്ന്, ഒരു കാലത്തും…?

ഇതിപ്പോ നമ്മളല്ലാതെ ആരറിയാനാ…!!