Chapter Title : അമ്മായിഅമ്മയുടെ ചക്കയരക്ക് 2 [ചേതൻ]

വന്നെങ്കിലും, ഇമ്മാതിരി ജാഡ ഇടുന്ന മുതലിനെ മതിയാവോളം ഭോഗിച്ച എനിക്കുണ്ടോ നാണക്കേട്...

ഞങ്ങൾ ഹാളിൽ വന്നിരുന്നു.

അപ്പോഴേക്കും അപ്പു വീട്ടിലെത്തി.

: എന്താ ഇവിടെ എന്തുപറ്റി.

അമ്മ : ഒന്നുമില്ല മോളെ ബിപി കുറഞ്ഞതാവും, അതിന്റെ ഒരു ക്ഷീണം.

: (ദേഷ്യത്തിൽ )അതുശെരി വിജി നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിട്ട് ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോലും കൊണ്ടുപോയില്ലേ.എന്തുമനുഷ്യനാടാ നീ, ഏതു നേരവും വീട്ടിൽ തന്നെ എന്നിട്ട് ഒരു വയ്യാഴ്ക വന്നിട്ട് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കിയില്ലേ നീ. ബാ അമ്മേ നമ്മുക്ക് പോയിട്ട് വരാം.

എന്റെ മനസ്സ് ദേഷ്യവും വേദനയും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.

അമ്മ : നീ എന്തിനാ അവനെ വഴക്ക് പറയുന്നേ.

അവൻ ആവുന്ന പറഞ്ഞതാ എന്നോട് വരാൻ.

ഞാനാ സമ്മതിക്കാഞ്ഞത്.

ഇവിടെ ആരും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് പോലും ഹാളിൽ മറിഞ്ഞു വീണ എന്നെ കുഞ്ഞു ഒറ്റയ്ക്ക് താങ്ങിയ റൂമിൽ കൊണ്ട് കിടത്തിയത്.

അപ്പു : ഹോ അത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല, എന്നാലും എന്നെ ഒന്ന് വിളിച്ചു പോലും പറഞ്ഞില്ല., ശെരി ഞാൻ ചായ ഇടാം.

എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ അടുക്കളയിൽ പോയി.

എനിക്ക് ശെരിക്കും ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും എന്നോട് ഒരു സോറി പോലും പറഞ്ഞില്ല.

അമ്മ : നീ അത് കാര്യമാക്കണ്ട അവൾക്ക് അവളുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ സ്വഭാവമാ കുഞ്ഞിലേ അവളുടെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിനു ശേഷം ഏതാണ്ട് 10 വർഷത്തോളം അവളുടെ മുത്തശ്ശിയുടെ കൂടായിരുന്നു അവൾ. അമ്മക്കും ഇതേ പോലെയാ മറ്റുള്ളവർക് എന്ത് തോന്നും എന്ന് ഒരു വിചാരവും ഇല്ല. എന്നാൽ സ്നേഹത്തിനു ഒരു കുറവും കാണില്ല.