Chapter Title : അമ്മയുടെ 96 നൊസ്റ്റാൾജിയ [Vaisakh Murali]

അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ഒരു മകനെന്ന നിലയിൽ, ആ പ്രണയം പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു.

ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആ മുറിയിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു. മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം പുറത്ത് കേൾക്കാം. വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന രണ്ട് ശരീരങ്ങൾ ആ വലിയ കട്ടിലിൽ നഗ്നരായി പരസ്പരം ചേർന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയുടെ വെളുത്ത ചർമ്മം സ്വർണ്ണനിറത്തിൽ തിളങ്ങി.

​മുകേഷ് അങ്കിൾ തന്റെ കൈകൾ അമ്മയുടെ നഗ്നമായ അരക്കെട്ടിലൂടെ പതുക്കെ ചലിപ്പിച്ചു. അമ്മ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ച്, വിരലുകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിലെ നരച്ച മുടികളിൽ കളിക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റേ കൈയ് അങ്കിൾന്റെ മുഴുത്ത കുണ്ണയിലും...

​"യാമിനി..." മുകേഷ് അങ്കിൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. "30 വർഷം... ഈ ഒരു രാത്രിക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എത്ര തവണ മരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നോ. നിന്റെ ഈ ശരീരം... ഇതിന്റെ ചൂട്... ഇന്നും ആ പഴയ 19-കാരിയുടേത് പോലെ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നുന്നു."

​അമ്മ ഒന്ന് ചിരിച്ചു, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. "കളിയാക്കല്ലേ മുകേഷ്. എനിക്ക് പ്രായമായില്ലേ? എന്റെ ഈ ശരീരത്തിന് പഴയ ആ വശ്യതയൊന്നുമില്ല."

​മുകേഷ് അങ്കിൾ പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ കൂടുതൽ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "ഒരിക്കലുമില്ല. നിന്റെ ഈ വടിവൊത്ത അരക്കെട്ടും, ഈ നിറഞ്ഞ മാറിടവും... സത്യം പറഞ്ഞാൽ പഴയതിനേക്കാൾ നീ ഇപ്പോൾ എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നു. നീ എന്റെ കൈകളിൽ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ, എനിക്ക് വീണ്ടും ആ പഴയ കോളേജ് പയ്യനാകാൻ തോന്നുന്നു. നിന്റെ ഈ ചന്ദന ഗന്ധം... അത് എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്."

​അമ്മ മുഖം ഉയർത്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അതുകൊണ്ടാണോ ഇത്രയും വന്യമായി എന്നെ സ്നേഹിച്ചത്? എന്റെ ശരീരം ഇപ്പോഴും വേദനിക്കുന്നുണ്ട് മുകേഷ്."

​അദ്ദേഹം അമ്മയുടെ കാതോരം ചേർന്ന് മന്ത്രിച്ചു, "ആ വേദനയിൽ ഒരു സുഖമില്ലേ? നിന്റെ ആ തേങ്ങലുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ വിടാൻ തോന്നിയില്ല. നിന്റെ ഈ നഗ്നത... ഇത് കാണാൻ ഞാൻ ഇനിയും 30 വർഷം കാത്തിരിക്കാൻ