Chapter Title : അമ്മയുടെ 96 നൊസ്റ്റാൾജിയ [Vaisakh Murali]

തീരുന്നതല്ല ഈ പ്രണയമെന്ന് ആ സംഭാഷണത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

സ്ക്രീനിലൂടെ ആ രംഗങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, എന്റെ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പ്രണയിനി എത്രത്തോളം സന്തോഷവതിയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​അമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ, വന്യമായ സംഭാഷണമായിരുന്നു അത്.

ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങൾക്കും ഹൃദയം തുറന്ന സംസാരത്തിനും ശേഷം, ആ മുറിയിൽ വല്ലാത്തൊരു സമാധാനം പടർന്നു. പെയ്തു തോർന്ന മഴയുടെ തണുപ്പ് ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ തുടങ്ങി. മുപ്പത് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ച ആശ്വാസമായിരുന്നു രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത്.

​അമ്മ സാരിയുടുക്കുമ്പോൾ മുകേഷ് അങ്കിൾ പുറകിൽ നിന്ന് അമ്മയെ ഒരിക്കൽ കൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു ഒരു ഭർത്താവിനെ പോലെ . കണ്ണാടിയിലൂടെ തന്റെ നഗ്നമായ തോളിൽ ചുംബിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നോക്കി അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു പൂർണ്ണതയുണ്ടായിരുന്നു.

​"ഇനി എന്ന് കാണും?" മുകേഷ് അങ്കിൾ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​അമ്മ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. "അറിയില്ല മുകേഷ്. പക്ഷേ, ഈ ഒരു രാത്രി എനിക്ക് അടുത്ത മുപ്പത് വർഷം ജീവിക്കാനുള്ള കരുത്ത് തന്നു. നമ്മൾ ഇനി എവിടെയായിരുന്നാലും, എന്റെ ഉള്ളിൽ നീ എപ്പോഴും ഈ മുറിയിലുണ്ടാകും."

​അവർ പതുക്കെ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. ഞാൻ വരാന്തയിൽ അവരെയും കാത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ പ്ലാൻ വിജയിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

അമ്മ എന്നെ നോക്കി ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു വശ്യതയോടെ ഒന്നു ചിരിച്ചു—അതൊരു സാധാരണ ചിരിയല്ലായിരുന്നു, തന്റെ രഹസ്യം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച മകനോടുള്ള