Chapter Title : അമ്മയുടെ സ്നേഹവും കാമവും [കരിങ്കാലൻ]

വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി എത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. ഞാൻ വീട്ടിൽ എത്തിയയുടനെ എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു
" അമ്മേ ..ദയവായി പോകരുത് ..എനിക്കിവിടെ അമ്മയില്ലാതെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല…."
ഞാൻ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ കരയാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ സങ്കടം കണ്ട് അമ്മയും കരഞ്ഞുപോയി.
"നിന്റെ സങ്കടം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും, എനിക്കും നിന്നെ വിട്ടു മാറിനിൽക്കാൻ ആഗ്രഹ മുണ്ടായിട്ടല്ല, വേറേ വഴിയില്ലാത്തത്തു കൊണ്ടാണ്.. ഒരു ആറ് മാസത്തേക്ക് നീ ഒന്ന് ക്ഷമിക്..അപ്പോഴത്തേക്കും നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം.." അമ്മ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു
"… നീ കരയരുത്.. അമ്മയല്ലേ പറയുന്നത്.."
സങ്കടം ഇല്ലാതായില്ലെങ്കിലും കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ഞാൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. എത്ര കരഞ്ഞാലും ഇത് സംഭവിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി രുന്നു. ഞാൻ അതിനോട് പരമാവധി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു.. ഒടുവിൽ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും പോകേണ്ട ദിവസം വന്നു. എനിക്ക് ആവശ്യമായ സാധനങ്ങൾ ഞാൻ നേരത്തെ തന്നെ ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു. റെയിൽ‌വേ സ്റ്റേഷൻ വരെ അവർക്കൊപ്പം ഞാനും പോയി. അവർ കയറിയ ട്രെയിൻ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് അകന്നു പോകുമ്പോൾ ഞാൻ കരച്ചിലടക്കാൻ പാടുപെടുകയായിരുന്നു. ട്രെയിൻ പോയശേഷം സങ്കടത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. അന്നു രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ കരയുകയായിരുന്നു. ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഞാൻ പതിയെ പതിയെ കാര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങി,
എന്റെ ഹോസ്റ്റൽ നമ്പറിലേക്ക് അച്ഛൻ പതിവായി വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, വാർഡൻ അൽപ്പം കർശനക്കാരനായിരുന്നതിനാൽ കൂടുതൽ സമയം സംസാരിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി അമ്മയും അച്ഛനും കൂടി