Chapter Title : അമ്മയുടെ സ്വയംവരം 2 [ആദിദേവ്]

അത് പറഞ്ഞതും അമ്മ എൻ്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചിട്ട്,
അമ്മ: അവർ ആരാണ്, എപ്പോഴും എന്തിനാണ് അവരുടെ അടുത്ത്? കുറെ ആയി ഞാൻ നോക്കുന്നു. അവർ ഒക്കെ ആരാ?
ഞാൻ: ആരെങ്കിലും ആയിക്കോട്ടെ. നീ എന്തിനാണ് അതൊക്കെ അറിയുന്നേ?
അമ്മ: ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ ആയത് കൊണ്ട്.
ഞാൻ: ഓഹ്, ഭാര്യ ആണോ? എന്നിട്ട് ആണോ എന്നെ വിട്ട് എവിടെയോ പോയത്? എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ കുറച്ചു പെണ്ണ്കുട്ടികളുടെ ഒപ്പം സംസാരിച്ചപ്പോൾ അസൂയ കൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നു.
(അമ്മ മനസ്സിൽ, “ശരിയാണെല്ലോ. ഞാൻ എന്തിനാണ് ശ്യാമിനെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് തടയുന്നത്. എനിക്ക് ഇനി അസൂയ തോന്നിയോ?”)
ഞാൻ: എന്താ മിണ്ടാത്തത്? രണ്ട് മൂന്ന് പെൺകുട്ടികളോട് സംസാരിച്ചതിനാണോ ഇത്രക്കും ദേഷ്യം?
ബോസ്സ്: അതാണ് സ്നേഹം ഉള്ള ഭാര്യ.
ഞങ്ങൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അത് ഞങ്ങളുടെ ബോസ്സ് ആയിരുന്നു.
ബോസ്സ്: ശ്യാം, അല്ലെങ്കിലും ഈ ഭാര്യമാർ, മറ്റുള്ള പെൺകുട്ടികളുടെ കൂടെ നമ്മളെ കണ്ടാൽ അപ്പോൾ അസൂയ ആണ്. പ്രണയത്തിൻ്റെ അസൂയ. നമ്മളിൽ നിന്ന് വീട്ടു പോകുമോ എന്നുള്ള പേടി. ഹായ്, ഞാൻ ഇവൻ്റെ ബോസ്സ് രാകേഷ്.
അമ്മ: നമസ്കാരം.
ബോസ്സ്: ശ്യാം, നിന്നെ സമ്മതിച്ചു. മോഡേൺ ആണെങ്കിലും നിൻ്റെ ഭാര്യ സംസ്‍കാരം മറന്നിട്ടില്ല.
ശ്യാം: താങ്ക് യൂ സാർ.
ബോസ്സ്: ഹ്മ്മ് ശരി. എന്നാൽ തുടങ്ങല്ലേ?
സാർ ഞങ്ങളെ എല്ലാവർക്കും പരിചയപെടുത്തി. ബോസ്സ് എന്നെയും അമ്മയും പറ്റി പൊക്കി പറഞ്ഞു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബോസ്സ് എന്നെ നോക്കി.
ബോസ്സ്: ശ്യാം, നമ്മുടെ ജോലിക്കാർക്ക് ഉള്ള ഒരു പ്രേത്യേകത എന്താണ് എന്ന് അറിയോ?
ഞാൻ: