Chapter Title : അമ്മയുടെ സ്വയംവരം 2 [ആദിദേവ്]

എത്ര മക്കളെ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ പ്രസവിക്കാം.”

ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നു. ശ്ശേ, ഞാൻ എന്തൊക്കെ ആണ് പറഞ്ഞത്. അവൻ്റെ കൂടെ 3 വർഷം ആണ് ഞാൻ ജീവിക്കേണ്ടത്. അത് മറന്നു കൂടാ. എന്നാൽ ഈ 3 വർഷം അവനെ വേദനിപ്പിക്കാനും പറ്റില്ല. അപ്പോൾ എന്താ ചെയ്യാ?

ഓരോരോ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത്‌ ഓർത്ത് ഉറങ്ങി പോയി. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം എൻ്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുക ആയിരുന്നു.

ശ്യാം: ഗീത, ഓർമ ഇല്ലേ. നാളെ ആണ് നമ്മൾ പോകുന്നെ. ടിക്കറ്റ് ഒക്കെ കിട്ടി. ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന സമയത്ത് നീ ഈ കാര്യം അറിയിക്കണം. നമ്മൾ അവരെ അറിയിക്കാതെ പോവരുത്. അങ്ങനെ പോയാൽ പിന്നീട് നീ തന്നെ അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയണം. അതുകൊണ്ട് നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവരോട് കാര്യം പറയണം.

ഞാൻ ആകെ പേടിച്ചു. എന്താ പറയേണ്ടത് എന്നറിയാതെ വേഗം ബാത്ത്‌റൂമിൽ കയറി കരഞ്ഞു. കരഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിന് ഒരു ധൈര്യം വന്നു. എല്ലാം വരുന്ന വഴിക്ക് കാണാം എന്ന് വിചാരിച്ചു. അങ്ങനെ കുളി കഴിഞ്ഞ് ഫുഡ്‌ കഴിക്കുന്ന ടേബിലിൻ്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.

അവിടെ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പേടിച്ചു പേടിച്ചു ശ്യാമിൻ്റെ അടുത്ത് പോയി നിന്നു.

അമ്മുമ്മ: മോളെ, എന്താ ഒരു ടെൻഷൻ? മുഖം ആകെ വിഷമം പോലെ.

ഒന്നും ഇല്ല അമ്മുമ്മേ, അത്..

“എന്താ ഗീതേ? കാര്യം പറ” ശാലു ചേച്ചി ചോദിച്ചു.

“അത്.. ഇന്നലെ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പാർടിക്ക് പോയിരുന്നില്ലേ.”

ശാലു: അവിടെ വച്ച് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായോ?

“ഏയ്യ്