Chapter Title : അമ്മയുടെ സ്വയംവരം 2 [ആദിദേവ്]

സത്യം ചെയ്തു. ഞാൻ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. കണ്ണുകളിൽ ഉമ്മ വച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ബ്യൂട്ടിപാർലറിലെ ചേച്ചി വന്നു.
ബ്യൂട്ടി ചേച്ചി: നിങ്ങളുടെ വിലപ്പെട്ട സമയം കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ സാറിൻ്റെ ഭാര്യയെ ഞങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടേ?
ശ്യാം: ആ, ഇന്നാ പിടിച്ചോ. പിന്നെ സുന്ദരി ആയിട്ട് വേണം തിരിച്ചു തരാൻ. (ഞാൻ അമ്മയെ അവരുടെ കൂടെ പറഞ്ഞു വിട്ടു.)
അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ:
ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ പോവുമ്പോൾ എൻ്റെ മോൻ കുറച്ചു മുൻപ് എന്നോട് ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തു. അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവൻ്റെ ഭാര്യ ആണ്. അമ്മ അല്ല, അവൻ ഒരു ഭാര്യയോട് പെരുമാറുന്നത് പോലെ ആണ് എന്നോട് പെരുമാറിയത്. ഇങ്ങനെ പോയാൽ ഞാനും ചിലപ്പോൾ അവൻ്റെ അനുസരണ ഉള്ള ഭാര്യ ആയി മാറും. ഞാൻ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു ഇരുന്നപ്പോൾ ആ ചേച്ചി എന്നെ ഒരു റൂമിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവിടെ ഉള്ള കസേരയിൽ എന്നെ ഇരുത്തി.
അപ്പോൾ ആണ് ഞാൻ ഓർത്തത്. ഞാൻ എന്നെക്കാളും ഇളയ പെൺകുട്ടിയെ ആണ് “ചേച്ചി” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. എനിക്ക് തോന്നുന്നു എൻ്റെ മോൻ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടാണ് ഞാൻ വിളിക്കുന്നത്. അതെന്താ അങ്ങനെ? ഞാൻ അവനോട് അടുക്കാൻ തുടങ്ങിയോ. ശരിയാണ്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവൻ്റെ ബന്ധങ്ങൾ വച്ചാണ് ആളുകളോട് സംസാരിക്കുന്നത്. ഇതിന് അർത്ഥം ഞാൻ അവനോട് അടുത്ത് തുടങ്ങി എന്നാണോ. പറ്റില്ല. ഇത് നടക്കാൻ പാടില്ല.
ബ്യൂട്ടി ചേച്ചി: മാഡം, ഒരു മിനിറ്റ് ഞാൻ ഇതാ വരുന്നു.
ആ ചേച്ചി അവിടെ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി. ആ സമയം ഞാൻ എൻ്റെ മോനെ നോക്കി. അവൻ അവിടെ ബ്യൂട്ടിപാർലറിൻ്റെ ഉടമയോട് എന്തോ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ എത്ര മാറിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ഭർത്താവിന് ഉള്ള എല്ലാ ഗുണങ്ങളും അവന് ഉണ്ട്. ഈ കാലഘട്ടത്താണ് ഞാൻ ജനിച്ചത് എങ്കിൽ അവനെ വിട്ടു ഞാൻ എവിടേയ്ക്കും പോകില്ലായിരുന്നു..പക്ഷേ..
ബ്യൂട്ടി ചേച്ചി: ഭർത്താവ് എങ്ങോട്ടും പോയിട്ടില്ല. അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്.
പുറത്തേക്ക് പോയ ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാൻ എൻ്റെ സ്വബോധം തിരിച്ചു എടുത്തത്. അയ്യേ, ഞാൻ തന്നെ ആണോ