Chapter Title : അമ്മയുടെ വിറയൽ [റിയ]

അത്രയേ ഉള്ളൂ. അതു കാര്യമാക്കണ്ട.

തനിക്കറിയാമോ? എന്റെ മകൻ ലുങ്കിയാണ് ഉടുക്കുക. കഴുകാൻ എടുക്കുമ്പോൾ അതിൽ ഒരു സ്ഥലം പോലും ബാക്കി ഉണ്ടാവില്ല. കഞ്ഞിക്കറപോലെയോ പശപോലെയോ ഉണങ്ങിപ്പിടിക്കാത്ത സ്ഥലം. രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ വാണമടി തന്നെയായിരിക്കും പണി. പക്ഷേ അവനോടു ചോദിക്കാനും പറയാനും പറ്റുമോ?

എന്നിട്ട് ഞാൻ ഒരു ദിവസം പറഞ്ഞു, എടാ നിന്റെ ലുങ്കിയിൽ എന്താ നീ വെച്ചുതേക്കുന്നത് എന്ന്? കഞ്ഞിക്കറപോലെയോ പശപോലെയോ ഇരിക്കുന്നല്ലോ? വെള്ളത്തിലിട്ടാൽ കൈ ഒട്ടുന്നു എന്ന്.

എന്നിട്ട് അവൻ എന്തു പറഞ്ഞു? എന്തു പറയാൻ? ഒന്നും പറയാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

അന്നു വൈകുന്നേരം വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ ഉഴിച്ചിലുകാരൻ വിവേകിനെ മസാജ് ചെയ്ത് പോകാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒന്നു കാണാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ശാലിനിയോടു പറഞ്ഞു.
എന്താ കാര്യം..?

അതേയ്, എന്നാൽ ആവുന്നതെല്ലാം ഞാൻ ചെയ്തു. ഇനി വല്ല ആശുപത്രിയിലും കൊണ്ടുപോവുന്നതാ നല്ലത്.

അതിന് വൈദ്യരേ, ആശുപത്രിയിൽ കിടത്തി കുറേ ചികിത്സിപ്പിച്ചതല്ലേ. അവരല്ലേ പറഞ്ഞത് ഇനി ഉഴിച്ചിൽ നടത്തിയാലേ ശരിയാവൂ എന്ന്.
പക്ഷേ, ഇതിപ്പോൾ 8 മാസമായില്ലേ, ഒരു വ്യത്യാസവും കാണുന്നില്ലല്ലോ?

ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണം എന്നാ വൈദ്യർ പറയുന്നത്? ശാലിനിക്ക് ആശങ്കയേറി.
വേറെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയി നോക്ക്, അത്രതന്നെ. പിന്നെ ഞാൻ കുറച്ച് എണ്ണയും മരുന്നും പറഞ്ഞുതരാം, അതു നോക്കുക. വൈദ്യൻ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാളുടെ സഞ്ചി എടുത്തു നടന്നു.

ശാലിനി ആകെ അങ്കലാപ്പിലായി. ഇനി എന്തു ചെയ്യും? ആകെയുള്ള ഒരു മകനാണ്. അവനെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടെന്തു കാര്യം. അധികമൊന്നും ആലോചിക്കാൻ പോയില്ല. താൻ തനിച്ചേ ഉള്ളൂ. ഒറ്റയ്ക്ക്