Chapter Title : അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 3 [Kambi Chettan]

കുപ്പി വാങ്ങി സുഖമായിട്ട് ഒരിടത്ത് ഇരിക്ക്," ശ്രീനാഥ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

ആ നോട്ടുകണ്ടതും വിജയന്റെ കൈകൾ താനേ താഴ്ന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്യാഗ്രഹം തിളങ്ങി. നോട്ടിൽ പിടിച്ചതും അയാളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം പല്ലിളിച്ചുള്ള ഒരു ചിരിയായി മാറി. "ഇത്... ഇത് സാറാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. സാറ് ഇരുന്നോ... ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം," ഒന്നും മിണ്ടാതെ വിജയൻ കാശുമായി പറപറന്നു.

അയാൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന ലതികയും പ്രീതിയും തകർന്നുപോയി. സ്വന്തം ഭാര്യയെയും മകളെയും ഒരു കുപ്പി മദ്യത്തിന് വേണ്ടി അപരിചിതന്റെ മുന്നിൽ ഇട്ടു കൊടുക്കുന്ന ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം പൊട്ടി.

"ഈ ഗതികെട്ട ജീവിതം... എന്തിനാ സാറേ ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്?" ലതിക പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിലത്തിരുന്നു പോയി. പ്രീതിയും അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വിതുമ്പി.

ശ്രീനാഥ് താഴെയിരുന്ന് അവരെ രണ്ടുപേരെയും ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ ലതികയുടെ തോളിലും പ്രീതിയുടെ തോളിലും അമർന്നു. അവൻ അവരെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ച് അടുപ്പിച്ചു.

"കരയല്ലേ... ഞാൻ ഇല്ലേ നിങ്ങളുടെ കൂടെ? ഇങ്ങനെയൊരു നരകത്തിൽ നിങ്ങളെ ഞാൻ വിടില്ല," ശ്രീനാഥ് മന്ത്രിച്ചു.

പ്രീതി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി വിറയലോടെ പറഞ്ഞു, "സാറേ... ഞങ്ങൾക്ക് പേടിയാ... എല്ലാവരും കൂടി ഞങ്ങളെ..."

ശ്രീനാഥ് അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടി. "ആരും നിങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. നാളെ നിങ്ങൾ പഴയതുപോലെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അവിടെ നിങ്ങളെ ആരും ശല്യം ചെയ്യില്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ വേണം."

അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ, ആ കരുതലിന്റെ സ്പർശനത്തിൽ അവരുടെ സങ്കടം പതുക്കെ അടങ്ങി. ലതിക അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നന്ദിയോടെ നോക്കി. ആ ദരിദ്രമായ വീടിനുള്ളിൽ, പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞുപോയ മോഹങ്ങൾ വീണ്ടും നാമ്പെടുക്കുകയായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ലതികയും പ്രീതിയും ശ്രീനാഥിന്റെ പടിക്കൽ എത്തി. ഇത്തവണ രണ്ടുപേരും ചുരിദാറാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. വരുംവഴി അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുത്, നെറ്റിയിൽ തുടുത്ത ചന്ദനക്കുറിയുമായാണ് അവർ വന്നത്. ആ ചന്ദനഗന്ധം അവരുടെ പുതിയ പ്രതീക്ഷകളുടെ സുഖമുള്ള അടയാളമായിരുന്നു.

കണ്ണീരും ദാരിദ്ര്യവും മാത്രം നിറഞ്ഞ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ, ആ തറവാട് വീടും ശ്രീനാഥും മാത്രമാണ് ഏക ആശ്വാസമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. തങ്ങൾക്ക് കിട്ടുന്ന ഈ ചെറിയ സുഖം ഇനിയെങ്കിലും മുറിഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ അവർ മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

വാതിൽ തുറന്ന ശ്രീനാഥ് അവരെ കണ്ടതും അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരായിരം സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചതുപോലെ പ്രകാശം പടർന്നു.

"നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു," അവൻ