Chapter Title : അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 4 [Kambi Chettan] [Climax]

പഴയ മുറിയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. മൂവരും ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർന്ന് ആ മരക്കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. ശ്രീനാഥ് നടുവിലായി കിടന്നു, തന്റെ ഇടത് വശത്ത് ലതികയെയും വലത് വശത്ത് പ്രീതിയെയും അവൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവരുടെ വിറയൽ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. ലതികയുടെയും പ്രീതിയുടെയും പൂറുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകിയ ആ മദജലം കട്ടിലിലെ വിരിയിൽ പടർന്നു പിടിച്ചു. ആ നനവ് അവരുടെ തുടകളിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീനാഥ് ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവൻ ആദ്യം ലതികയുടെ നെറ്റിയിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം ചുംബിച്ചു, പിന്നെ പ്രീതിയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചു.

"സാറേ... എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല..." പ്രീതി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. "ഇത്രയും സുഖം ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല."

ലതിക അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു. "അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ മോളേ... ഇത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. സാർ നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും തന്ന ഈ സ്നേഹം വലിയൊരു പുണ്യമാണ്."

ശ്രീനാഥ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും തന്റെ കരുത്തുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. "നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എനിക്ക് നൽകിയ ഈ അനുഭൂതി ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ലതികയുടെ ആ പക്വതയും പ്രീതിയുടെ ആ കുസൃതിയും... എനിക്ക് എല്ലാം ഒരുപോലെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്."

കുറേനേരം അവർ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ആ കിടപ്പിൽ തന്നെ തുടർന്നു. മുറിയിലെ ഫാനിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം അവിടെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിയർപ്പും ഉമിനീരും മദജലവും കലർന്ന ആ പ്രത്യേക ഗന്ധം ആ മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഒരു അമ്മയും മകളും ഒരേ പുരുഷന്റെ തണലിൽ, തങ്ങളുടെ എല്ലാ മറകളും നീക്കി, ആശ്വാസത്തോടെയും സംതൃപ്തിയോടെയും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ആ പഴയ തറവാട്ടിലെ ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ നേർത്ത സൂര്യവെളിച്ചം അരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് പടർന്ന ആ സമയത്ത് ശ്രീനാഥ് ഒരു നേരിയ തേങ്ങൽ കേട്ടാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്. തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് പ്രീതി ഒരു പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ ചുരുണ്ടുകൂടി ഉറങ്ങുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ മറുവശത്ത് ലതിക കിടന്ന് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു.

നിലാവിന്റെ നേർത്ത വെളിച്ചം ജനൽപ്പാളികളിലൂടെ