Chapter Title : അമ്മയും മകനും അടിമകൾ 2 [പോരാളി]

സ്വയം സമർപ്പിച്ചോ

അമ്മായി : കാണിച്ചു തരാമടി നിങ്ങൾക്ക്. ഞാനീ കെട്ടിൽ നിന്നും വന്ന സ്വതന്ത്ര ആയിക്കോട്ടെ ഞാനിത് പോലീസ് കേസ് ചെയ്യും. നിങ്ങൾ അഴി എണ്ണും

ഇത് കേട്ട് ദേഷ്യം പിടിച്ച കാതറിനും ലൗലി യും അവളുടെ ഇടതുകവിളും വലതുകവിളും അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി നിന്ന് കൈകൊണ്ട് വീശി അടിച്ചു. തലങ്ങുംവിലങ്ങും കവിളിൽ കുറച്ചുനേരം നിർത്താതെ അടി കിട്ടിയപ്പോൾ തല ചുറ്റുന്നത് പോലെയും ചെവി അടയുന്നതും പോലെ തോന്നി. ഒന്ന് കരയാനോ ആർക്കാനോ കഴിയാത്ത വിധം അപ്പോൾ അമ്മായി ബോധരഹിതയായി.

കാതറിൻ : ഇവൾക്ക് ഇത്രപെട്ടെന്ന് ബോധം പോയോ. നീ ഫ്രിഡ്ജിൽ പോയി ആ തണുത്ത വെള്ളം ഇങ്ങു എടുത്ത് വാ..

ലൗലി പെട്ടെന്ന് തന്നെ വെള്ളമെടുത്ത് വന്നു.

ലൗലി: ഇവളുടെ ബോധ ഇപ്പോ വരുത്തി തരാം

ലൗലി കുപ്പിയുടെ മൂടി അഴിച്ചു തണുത്തവെള്ളം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒഴിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവൾ കണ്ണു തുറന്നു അവരെ നോക്കി മുഖം വല്ലാതെ നീറിപ്പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..

കാതറിൻ : നീ എന്താ പറഞ്ഞത് പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ കംപ്ലൈന്റ് കൊടുത്ത് നീയെന്നെ തൂക്കിലേറ്റുമെന്നോ? നീ ഈ വീട് വിട്ടു വെളിയിൽ ഇറങ്ങിയാൽ അല്ലേ? ഇതിനകത്ത് തന്നെ 5 ഗാർഡുകൾ ഉണ്ട്. പിന്നെ ഈ നാട്ടിലെ ഭരണം നടത്തുന്നവരും നീതിനിർവഹണം നടത്തുന്നവരും ഞങ്ങളുടെ ഈ ഗ്യാങ്ങുമായി വളരെ രഹസ്യ ബന്ധം പുലർത്തുന്നവരാണ്. നിന്നെ കൊണ്ടൊന്നും ഒരു ചുക്കും ചെയ്‌യാനാവില്ല. നീ വല്ല അതിബുദ്ധി കാണിച്ചാൽ പിന്നെ പരലോകത്തേക്കു അയക്കാനും വെറും നിമിഷങ്ങൾ മതി. നാളെ നിന്നെ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുന്നതോടെ നീ ഞങ്ങളുടെ ഡാറ്റാബേസിൽ നിലയുറപ്പിക്കും. ഈ രാജ്യം മുഴുവൻ ഞങ്ങളുടെ ശൃംഖലകൾ ഉണ്ട് ഈ രാജ്യത്തിന് പുറത്തും.

ഇത്രയും കേട്ടതോടെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി ഇനിയൊരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാനാവാത്ത വിധം താൻ കുരുക്കിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. എത്രനേരം ഇങ്ങനെ എതിർത്തുനിൽക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഒരു മരവിച്ച അവസ്ഥയിൽ അവൾ ആലോചിച്ചു. ഇവർക്ക് അടിമപ്പെട്ടു കൊടുക്കാതെ നിൽക്കാൻ തന്റെ മനസ്സ് അവളോട് ശക്തമായി പറഞ്ഞെങ്കിലും. ബുദ്ധികൊണ്ട് അവള് തീരുമാനമെടുത്തു

അമ്മായി : പ്ലീസ് മിസ്ട്രസ് എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്. ഞാൻ ഇനി മുതൽ നിങ്ങളുടെ അടിമ... ഞാൻ സ്വയം നിങ്ങൾക്ക് സമർപ്പിക്കുന്നു.

കാതറിൻ : രണ്ടടി കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടിയപ്പോൾ നിനക്ക് തോന്നിയില്ലേ. എന്നാലും നീ അത്ര മെരുങ്ങി വന്നിട്ടില്ല. നീ ഇതുമായി മാനസികമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ഇനിയും നാളുകൾ എടുക്കും അത് ഞങ്ങൾക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം. പിന്നെ