Chapter Title : അമ്മയും മകനും ഒന്നായപ്പോൾ [Deepak]

പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞ അനുവിന് അത് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ അവളെ പിടിച്ചൊരു തള്ള് കൊടുത്തു.
എന്നിട്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ നേരെയാക്കി.
അവൾ ഒരു തരത്തിൽ വീഴാതെ കട്ടിലിൽ പിടിച്ചു നിന്നു.
സോഫി: “നിന്റെ കാര്യം കഴിയും വരെ സുഖിച്ചു കിടന്നു. വെള്ളം പോയപ്പോൾ എന്നെ പിടിച്ചു തള്ളി. കൊള്ളാം, നീ ആണ് മിടുക്കൻ.”
അവൻ അനങ്ങാതെ തികട്ടിവന്ന ദേഷ്യം ഒതുക്കി ബെഡ് ഷീറ്റെടുത്തു തലവഴിയെ മൂടി കിടന്നു.
അവനാകെ തളർച്ചയും ക്ഷീണവുമായി. എരിഞ്ഞടങ്ങിയ വികാരങ്ങളുടെ ചാരം അവന്റെ മനസ്സിൽ കൂമ്പാരം പോലെ കൂടിക്കിടന്നു. എന്തൊരാവേശമായിരുന്നു തുടക്കത്തിൽ. എന്തൊരു ഭ്രാന്തായിരുന്നു. എന്തൊരു ശക്തിയായിരുന്നു. എല്ലാം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തറയിൽ വീണുടഞ്ഞപോലെ.
അവൻ പുതപ്പു മാറ്റി നോക്കി. സോഫി കട്ടിലിൽ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.
തനിക്കു മുന്നിൽ നാവു നീട്ടി യക്ഷികണക്കെ അല്ലെ സോഫി ഇരിക്കുന്നത് എന്ന് അവനു തോന്നി. അവരൊന്നു പോയിരുന്നെങ്കിൽ! തനിക്കു സ്വസ്ഥമായൊന്നു കിടന്നു ഷീണം മാറ്റാമായിരുന്നു.
അനു: "പോ"
അവൻ സോഫിയോടു പറഞ്ഞു.
ഇത്രയും നേരത്തിനിടെ അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് വീണ ഒരു വാക്ക്.
സോഫി അന്താളിച്ചു പോയി. യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തെങ്കിലും അവന്റെ വായിൽ നിന്നൊന്നു കേൾക്കുവാൻ അവൾക്കു ആകാംഷയായിരുന്നു.
സോഫി: "ഇല്ല പോകുന്നില്ല. നീ എന്ത് ചെയ്യും."
അവനാകെ ദേഷ്യം തോന്നി. എങ്കിലും അവനതു പുറത്തു കാട്ടിയില്ല.
ഇവരെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു വിടും എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ആലോചന.
സോഫി അവന്റെ കൈക്കു പിടിച്ചു.
രണ്ടു പേരും തമ്മിൽ പിടിവലിയായി.
പെട്ടന്ന് അവൻ എഴുന്നേറ്റു ബാത്‌റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു.
എന്നിട്ടവൻ കതകിന്റെ പഴുതിലൂടെ നോക്കി. സോഫി കട്ടിലിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയാണ്.