Chapter Title : അന്ധകാരത്തിലെ സാക്ഷികൾ [Nixon]

കര സ്പർസാനമേറ്റ എന്റെ കുട്ടൻ അധികം വൈകാതെ പനിനീര് തളിച്ചു, എന്നിട്ടും തളരാത്ത പോരാളിയെ പോലെ അവൻ അങ്ങനെ കുന്തമുന പോലെ ടീച്ചറുടെ കൈയുടെ ഉയർച്ച താഴ്ചകളിൽ ആസ്വദിച്ചു ഉന്മാദനായി.

എല്ലാം ഒന്ന് ക്ലൈമാക്സിലേക്ക് എത്തും മുന്നേ ഡ്രൈവർ നമ്മുടെ ജീപ്പ് സ്കൂൾ മുറ്റത്തേക്ക് കേറ്റി, എല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് നശിപ്പിച്ചു.. ന്താ ചെയ്യാ, പൊടുന്നനെ എന്നെക്കാൾ മുന്നേ ടീച്ചറും അഖിലയും, ജീപ്പിനകത്തെ വെളിച്ചം തെളിയും മുന്നേ പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.

എന്താ ല്ലേ..

എല്ലാം വളരെ പെട്ടന്ന് ആയിരുന്നു.

എല്ലാരും വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി അവസാനം ഞാനും അഖിലയും ഇറങ്ങുമ്പോ ഒരു മന്ദസ്മിതത്തോടെ എന്നെ നോക്കി കള്ളിപ്പെണ്ണ് പറയുവാ

" ഡാ അപ്പൂസേ നമുക്ക് ശരിക്കും ഒന്ന് കാണണം ട്ടോ, കുമാരി ടീച്ചരെയും വിളിക്കണം ന്ന് "

ഞാനാകെ വിളറിപ്പോയി, അമിഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ഞാനും പ്രതികരിച്ചു. എല്ലാവരെയും കൊണ്ടുപോകാൻ വീട്ടുകാർ ഒക്കെ വന്നിട്ടുണ്ട്, നമ്മൾക്ക് പിന്നെ ആര് വരാൻ ആണ്, പതിയെ സ്കൂൾ ഇറങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി, ഇരുട്ടിന്റെ സുഖം അറിഞ്ഞ യാത്ര ഓർത്തുകൊണ്ട് നടക്കവേ, ഒരു സ്‌പ്ലെണ്ടർ വന്നു സൈഡിൽ ചേർന്ന് നിന്നു.

" ഡാ അപ്പൂസ് കേറിക്കോ.. വീട്ടിലിറക്കാം നിന്നെ "

കുമാരി ടീച്ചർ ആണ് ബൈക്കിന്റെ പിറകിൽ നിന്ന്, ഭർത്താവ് ടീച്ചറിനെ കൂട്ടാൻ വന്നതായിരുന്നു,

"വേണ്ടാ ടീച്ചർ, ഞാൻ നടന്നോളും, ഇച്ചിരി ദൂരമല്ലേ "

"പറയുന്നത്കേൾക്ക് മോനെ,കൂറ്റാകൂരിരുട്ടാ, നീ കേറിക്കെ "

ടീച്ചർ ന്റെ ഭർത്താവ് പറഞ്ഞു,

"എന്നാലും നിങ്ങക് ബുദ്ധിമുട്ട് ആവും ടീച്ചറെ "

"ഡാ പറയുന്ന