Chapter Title : അങ്ങനെ ആ ബസ്സിൽ [Arrow]

കാര്യം എന്ന് പോലും ഞാൻ ശരിക്കും ഓർക്കുന്നില്ല. എന്തോ ഒരു ഈഗോ കാരണം ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മിണ്ടില്ല, ആ പിണക്കം അങ്ങനെ തന്നെ തുടർന്നുപോരുന്നു.

ആ ബസ്റ്റോപ്പിൽ നെടുനീളത്തിൽ ഞാൻ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടിട്ടും കണ്ടില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ അവിടെ ഇരുന്നു. ഞാനും മൈന്റാൻ നിന്നില്ല. ഒരു ലോഡ് പുച്ഛം മുഖത്തു വാരി വിതറിയിട്ട് ഞാൻ മഴയും നോക്കി ഇരുന്നു. അധികനേരം ആ മരമോന്ത കാണേണ്ടി വന്നില്ല, ശ്രീ മുരുകൻ വന്നു. അത്‌ ഞങ്ങളുടെ റൂട്ടിൽ ഓടുന്ന ബസ് ആണ്. നല്ല തിരക്ക്, ബസ് മുഴുവൻ കുട്ടികളാണ്. എങ്ങനെങ്കിലും വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ മതി എന്ന തോന്നൽ മൂലം ഞാൻ അതിൽ വലിഞ്ഞു കയറി. ഒരുവിധം കയറിപ്പറ്റിഎന്ന് പറഞ്ഞാ മതിയല്ലോ. അടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ ആള് ഇറങ്ങും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു എങ്കിലും ആ പ്രതീക്ഷയെ അസ്ഥാനത്ത് ആക്കി അവിടെന്നും ആള് കയറി. തിരക്ക് കൂടി വന്നു പോരാത്തതിന് ഫുട്‌ബോൾ കളിക്കാൻ ഉള്ള സ്ഥലം ഉണ്ടല്ലോ കയറി നിൽക്ക് എന്ന കണ്ടക്ടറുടെ ക്ളീഷേ ഡയലോഗും. ഇപ്പോ തന്നെ ഞാൻ നിൽക്കുന്ന ഇടത്ത് പെണ്ണുങ്ങൾ ആണ് ഇനിയും മുന്നോട്ട് നിന്നാൽ ചെലപ്പോൾ എന്റെ കണ്ട്രോൾ വിട്ട് പോവും.

അപ്പോഴാണ് ഡാ എന്ന് ആരോ വിളിച്ചത് പോലെ തോന്നിയെ. നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ ആണ്. എന്റെ മുൻപിൽ ഒരാൾ അകലെ അവൾ നിൽക്കുന്നു. വിളിച്ചത് എന്നെ തന്നെ ആണോ എന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി, ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയം ഉള്ള വേറെ ആരെയും അവിടെ കണ്ടില്ല എന്നെ തന്നെ ആവണം അവൾ വിളിച്ചത്. ന്താ എന്ന് ഭാവത്തിൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ണ് കൊണ്ട് എന്തൊക്കെയോ കഥകളി കാണിക്കുന്നു. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്ന്  തോന്നിയിട്ടാവണം അവൾ എന്നെ ദയനീയമായി നോക്കി. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന മഹാനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്. പുള്ളിക്കാരൻ അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അവളുടെ ചന്തി തടവുകയാണ്. ഇവൾ അവന്റെ കൈയ് തട്ടി മാറ്റാനും അവനെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കാനും ഒക്കെ നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൻ വീണ്ടും അവളുടെ സമൃദ്ധമായ ചന്തിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടരിക്കുന്നു. തിരക്ക് കാരണം അവൾക്ക് മുന്നോട്ട് മാറാനും പറ്റുന്നില്ല. അവൾ ഒന്ന് പൊട്ടിച്ചാൽ തീരാവുന്ന പ്രശ്നമേ ഉള്ളൂ. ആൾകൂട്ടം ആയത് കൊണ്ടാവും അവൾ പ്രതികരിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത്. അല്ലേലും ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ നാണക്കേട് ആണെന്ന പേടി എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതാണല്ലോ, ആ ഭയം തന്നെ