Chapter Title : അനിരുദ്ധന്റെ അന്നമോൾ [കൊമ്പൻ]

നനച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തെ പ്രഭയെ ആരാലും വർണ്ണിക്കാനാകില്ലെന്നു സ്വയമേ പറഞ്ഞു. ലാസ്യ വദനത്തിലെ കാമം വിടരും ശോണിമ നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അന്നയോടവൻ പയ്യെ ചോദിച്ചു.

“എന്തേലും വാങ്ങാനുണ്ടോ?”

“ഉഹും.” അന്ന നാണിച്ചു തലയാട്ടി.

“എന്തേലും പറയെടീ…”

“ഉഹും.”

“ചിരിക്കുന്നോ?”

“ഉം…. സോറി”

“സോറിയോ? എന്തിനാ അന്നമോളെ…”

“ഞാൻ ഞാൻ, ചുമ്മാ ചെയ്തതാ ഏട്ടാ!?”

“അതെ, ഞാൻ നിന്നോട് കുറേനാൾ മിണ്ടാതിരുന്നത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ നീ?”

“ഞാൻ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വന്നതിനുശേഷം 4 മാസവും 21 ദിവസവും കഴിഞ്ഞാ ഏട്ടനെന്നോടു ഒരു വാക്ക് മിണ്ടുന്നത്. അത്രേം ഓർമയുണ്ട്.”

“നീ എന്തിനാ എന്നെ അവിടെയും ഇവിടെയും കാണിച്ചു കൊതിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയശേഷമാ എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമായേ, പക്ഷെ അതുപോലെയല്ല ഇപ്പൊ. അതിനു തീവ്രതയൊരല്പം കൂടിയപോലാ...”

“അതിന്നു രാവിലെ എനിക്ക് മനസിലായി.”

“പിന്നെ ദേഷ്യം വരില്ലേ? എത്ര ദിവസമായി നീയെന്നോട് പിണക്കം നടിച്ചു നടക്കുന്നു. ഇന്ന് പക്ഷെ സംസാരിക്കാം ന്നു വെച്ചതാ. അപ്പോഴേക്കും എന്റെ കണ്ട്രോൾ പോയി.”

“പിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണം….ന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ?! നടക്കുന്ന കാര്യമാണോ?! എനിക്ക് 20 വയസായിട്ടുള്ളു… ”

“ശെരി ശെരി, ഇനിയതും പറഞ്ഞു പിണങ്ങേണ്ട എന്റെ പൊന്നുമോൾ.”

“അല്ലാ, എന്താ നീയിപ്പോ പറഞ്ഞെ, 20 വയസായിട്ടുള്ളു ന്നോ? അപ്പൊ 25 ആയാൽ നീയെന്നെ കെട്ടാൻ സമ്മതിക്കുമോ?”

“അങ്ങനല്ല! ഈ ബുദ്ധ്ഊസിനു പറഞ്ഞാലും മനസിലാവില്ല. കല്യാണം കഴിക്കണ്ടന്നല്ലെ പറഞ്ഞുള്ളു, ബാക്കിയൊക്കെ ചെയ്യാൻ ഞാൻ റെഡിയാ….”

“മോളെ.”

“ഞെട്ടണ്ട ഞാൻ തന്നെയാ.”

“നിന്നെ വേറെയൊരുത്തൻ തൊടുന്നത് എനിക്ക് പറ്റില്ല.”

“അച്ഛൻ എങ്ങാനും അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടല്ലോ, ഏട്ടനെ വെച്ചേക്കില്ല കൊല്ലും!”

“നീയെന്റെയൊപ്പം ഇറങ്ങിവരുമോ?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ?