Chapter Title : അനിത ടീച്ചർ [Amar]

കൊച്ചിന്... പിന്നെ വീട്ടിലിരുന്നാൽ എന്താണന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടാ സ്കൂളില് വിടുന്നത് ... അതും ഹെഡ്മാഷ് വേണു മാഷിന്റെ സഹായം കൊണ്ട്, അതാ ടീച്ചറെ ഏക ആശ്വാസം. ഒന്നുല്ലങ്കിലും രാവിലെ എണീറ്റ് സ്കൂളിൽ പോവ്വല്ലോ.. ഒന്നും പഠിച്ചില്ലങ്കിലും വേണ്ടീലാ.. കുട്ടികളെ കൂടെ കൂടിയാലെങ്കിലും അവനൊന്ന് ശരിയാവും എന്ന് കരുതീട്ടാ..പിന്നെ കണ്ടാലും പതിനെട്ട് വയസ്സിന്റെ മതിപ്പൊന്നും ഇല്ലുതാനും... അത്യാവശ്യം നല്ലം തിന്നും അതാ ഇത്ര തടി …

അവന്റെ പറച്ചില് കേട്ടിട്ട് ടീച്ചറാന്നും വിചാരിക്കല്ലെ കേട്ടോ…

അനിത ടീച്ചർ : അയ്യോ... അതിനെന്താ ചേച്ചി... അവൻ ശരിയാകുംന്നേ... നമ്മുക്ക് അവനെ പത്താം തരം ജയിപ്പിക്കണം.. എട്ടാം ക്ലാസ് വരെ ആയില്ലേ… നമ്മുക്ക് നോക്കാം ചേച്ചി..

വാത്സല്യത്തിന്റെയും സങ്കടത്തിന്റെ യും ഭാഷയിൽ അനിത ടീച്ചർ പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിച്ചു.

ജോലി ഒക്കെ തീർക്കുംപോഴേകും അവൻ സാധനങ്ങളുമായി എത്തി…

അനിത ടീച്ചർ : നീ മിഠായി വാങ്ങിയോടാ..

അവൻ വാങ്ങിയെന്ന മട്ടിൽ തലയാട്ടി..

അനിത ടീച്ചർ : മോന്റെ പേരെന്താ.. അല്പം പേടിയോടെ താഴ്ത്തി നിന്ന ആ മുഖം ടീച്ചർ തന്റെ മൃദുലമായ കൈ കൊണ്ട് മെല്ലെ ഉയർത്തി വാത്സലത്തോടെ ചോദിച്ചു?

"അനീഷ്... മോനുട്ടൻ എന്നാ എല്ലാരും വിളിക്ക്യാ..എന്താ ടീച്ചറെ പേര്".. അവൻ കുട്ടിത്തം വിടാതെ ചോദിച്ചു..

"അനിത പക്ഷേ മോൻ ടീച്ചറെന്ന് വിളിച്ചാ മതിട്ടോ…

അവൻ തലയാട്ടി…

" നാളെ രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോവവുംബോ മിഠായി വാങ്ങി തിന്നോട്ടോ..

പോവുന്ന പോക്കിൽ കൈയ്യിലെ ബാക്കി പൈസയിൽ നിന്ന് ഒരു പത്തു രൂപ നോട്ട് മോനുട്ടന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ട് കൊടുത്തിട്ട് അനിത ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.

കിട്ടിയ നോട്ട് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി സന്തോഷത്തിൽ അവൻ ടീച്ചറെ നോക്കി, ഗേയ്റ്റ് കടന്ന് പോവ്വും മുന്നേ അവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു" താങ്ക് യൂ ടീച്ചറേ"

ടീച്ചർ കുലുങ്ങി ചിരിച്ച് അവന്റെ ചാടി ചാടിയുള്ള പോക്ക് നോക്കി നിന്നു.

"പാവം" ടീച്ചറുടെ അമ്മ മന്ത്രിച്ചു..

ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ടീച്ചറൊന്ന് മൂളി..

മോനുട്ടനെ എല്ലാ കുട്ടികളും കളിയാക്കും,മുതുക്കനായിട്ടും എട്ടാം ക്ലാസിൽ വന്നിരിക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞ്,പക്ഷേ അവനൊന്നും അത് ഒരു പ്രശ്നമല്ല,സ്കൂളിലെ ടീച്ചർ മ്മാരെ സഹായിച്ചും,