Chapter Title : അനിയത്തിയോടൊപ്പം ഒരു ലെസ്ബിയൻ [The Artist]

ആയെ.

ഞാൻ :എനിക്കും നിങ്ങളെ ഒക്കെ കാണാൻ ആഗ്രഹം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ, എന്റെ സാഹചര്യം അതായി പോയി. ഇക്കാടെ ഉമ്മാക്ക് ഞാൻ എപ്പോളും കൂടെ വേണം. ഇല്ലെ അവിടെ ഒരു പണിയും നടക്കില്ല.

രഹന :അത് കുഴപ്പം ഇല്ല. ഏതായാലും ഇങ്ങള് വന്നല്ലോ, കുറച്ചു ദിവസം ഉണ്ടാവില്ലേ ഇവിടെ. ഉമ്മാക്ക് ആകെ വയ്യ. നമ്മൾ രണ്ടാളും കൂടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് ടെൻഷൻ ആയതാ.

ഞാൻ :മ്മ്മ്... ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു വരാന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞെക്കുന്നെ.

ഉമ്മയെ കണ്ടു, ഉമ്മ കിടക്കുവാ. എണീക്കാനൊന്നും വയ്യ. അനിയത്തി യും ഞാനും അടുക്കളയിൽ കയറി കഴിക്കാൻ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി.

അങ്ങനെ രാത്രി ഞാനും അനിയത്തിയും ഓരോന്നു പറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ചെറുപ്പം തൊട്ടേ ഞാനും അവളും എല്ലാം ഷെയർ ചെയ്യുമായിരുന്നു.

അമലിന്റെ കാര്യം എല്ലാം അവളോട് പറയാഞ്ഞിട്ട് എനിക്ക് ആകെ വീർപ്പുമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്ന ഒരു അനിയത്തോയോട് സ്വന്തം ചേച്ചിക്ക് പറയാൻ പറ്റിയ ഒന്ന് അല്ലല്ലോ ഇത്.

എങ്ങനെയാ ഞാൻ അവളോട് എനിക്ക് ഒരു അവിഹിതം ഉണ്ടായെന്ന് പറയുന്നേ. അതും ഒന്നല്ല, മൂന്ന് പേരുടെ കൂടെ

ഞാൻ പറയണ്ട എന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.

രഹന :ചേച്ചിക്ക് ഇക്ക കൂടെ ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് സങ്കടം ഒന്നും ഇല്ലെ?

ഞാൻ :പിന്നില്ലാതെ, ആകെ ഒരു ഒറ്റപ്പെടലാ. പിന്നെ ആകെ ഒരു ആശ്വാസം അയലത്തെ വീട്ടിലെ ഒരു ചെക്കനാ. നിന്റെ പ്രായം ഒക്കെ ഉണ്ടാവും.

രഹന :ആളെങ്ങനെ കൊള്ളാമോ, എനിക്ക് പറ്റിയ ചെക്കൻ ആണോ?

ഞാൻ :അയ്യടാ, മോളെ ചോദ്യം നോക്കിക്കേ. ഉപ്പ അറിയണ്ട.

രഹന :ഇങ്ങള് പറയാണ്ട് ഉപ്പ അറിയാനൊന്നും പോണില്ല. ഇങ്ങള് പറ. ചെക്കൻ ആളെങ്ങനെ. സ്മാർട്ട്‌ ആണോ.

ഞാൻ :നല്ല സ്മാർട്ട്‌ ആണ്. നല്ല ചെക്കനാ. എന്തിനാ നിനക്ക് ഇപ്പൊ.

രഹന :ചുമ്മ, ഒന്ന് ലൈനിട്ട് നോക്കാലോ.

ഞാൻ :അയ്യടാ, മോൾക്ക് ഉപ്പനെ അറിഞ്ഞൂടെ, love മാര്യേജ് ഒന്നും ഇയ്യ് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കിനാവ് കാണണ്ട.

രഹന :അതിന് പ്രേമിച്ചാൽ കുഴപ്പം ഇല്ലല്ലോ. അത് വാപ്പ അറിയുമ്പോൾ അല്ലെ. ഇനിയിപ്പോ പ്രേമം പൊട്ടിയാലും കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ല. ഇതൊക്ക ഒരു time pass നു നോക്കുന്നതല്ലേ.

ഞാൻ :അയ്യടാ മോൾടെ വർത്താനം കേട്ടില്ലേ. എന്തോ time pass നു കുറവ പേരെ പ്രേമിച്ച പോലെയാ.

രഹന :പിന്നില്ലാതെ, ഞാൻ ഇത്താനേ പോലെ ആണെന്ന് വിചാരിച്ചോ. എനിക്ക് എറണാകുളം പോയ ശേഷം എത്ര love ഉണ്ടാർന്നെന്നോ. എല്ലാം