Chapter Title : അനിയത്തിയുടെ അപ്പം [സ്പൾബർ]

വിളിച്ചങ്ങ് പോര്… ഈ വണ്ടിയിൽ കയറണേൽ ഹെൽമെറ്റ് വെക്കണം…”..

“ എന്നതാ ഇച്ചായാ… രാത്രിയല്ലേ… ഇനി വെക്കണോ…?”.

“രാത്രിയായാലും പകലായാലും വെക്കണം… “..

“കൊരങ്ങൻ…”..

ശുണ്ഠിയോടെ പറഞ്ഞ് ജീന വേഗത്തിൽ നടന്നു..

റോഷൻ,വണ്ടിയിൽ തൂക്കിയിട്ട ഹെൽമെറ്റ് എടുക്കാനൊരുങ്ങിയതും ജീന അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു..

“നിക്ക്… പോകാൻ വരട്ടെ… അതിന് മുമ്പ് വേറൊരു പരിപാടിയുണ്ട്…”..

" എന്ത് പരിപാടി… ?”..

“വണ്ടിയിൽ കയറും മുമ്പ് ഇച്ചായനാ ഷെഡിയങ്ങ് അഴിച്ചേ… ഷെഡിയിടാതെ പോയാ മതി… “..

“നീ എന്നതാടീ ഈ പറയുന്നേ… ?”.

“ മസ്സിലായില്ലേ… ആ ഷെഢിയങ്ങോട്ടൂരാൻ…”..

“എന്നിട്ട്…?”..

“എന്നിട്ടെന്താ… ഷെഡിയിടാതെ വണ്ടിയോടിച്ചാ മതി…”..

അനിയത്തിയുടെ കുസൃതിയൊക്കെ റോഷനിഷ്ടമായി.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് പരിസരത്തെ സിസിടിവിയാണ്.. ഒന്നും കണ്ണിൽ പെട്ടില്ല.. നല്ല ഇരുട്ടുമാണ്..

റോഷൻ മുണ്ട് മാടിക്കുത്തി അതിനുള്ളിലേക്ക് കയ്യിട്ട് ഷെഡി വലിച്ച് താഴ്ത്തി കാലിലൂടെ ഊരിയെടുത്തു..

“ഇതെന്ത് ചെയ്യണം…?”..

ഷെഡി കയ്യിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് റോഷൻ പറഞ്ഞു..

“ അത് വണ്ടിയുടെ ഹാന്റിലിൽ തൂക്കിയേക്ക്…”..

ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ജീന പറഞ്ഞു..

റോഷൻ ഷെഡിനിവർത്തി ബുള്ളറ്റിന്റെ ഹാന്റിലിൽ തൂക്കി..

“ഇന്നാ ഇച്ചായാ… ഇത് അപ്പുറത്തും തൂക്കിയേക്ക്… “..

ജീന അവളുടെ പാന്റി ഊരിയെടുത്ത് റോഷന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു..നനഞ്ഞൊരു തുണിക്കഷ്ണത്തിലാണ് റോഷൻ പിടിച്ചത്.. അത് തന്റനിയത്തിയുടെ നനഞ്ഞ് കുഴഞ്ഞ പാന്റിയാണെന്ന് അവന് മനസിലായി..

ആ പാന്റിയവൻ ഹാന്റലിന്റെ മറുഭാഗത്തും തൂക്കി..

“ഇച്ചായാ… അവിടെ ഭയങ്കര നീറ്റൽ… ഇച്ചായനൊന്ന് മരുന്ന്

പുരട്ടിത്തരോ… ?”..

കഴപ്പ് പിടിച്ച് നിർത്താനാവാതെ ജീന ചോദിച്ചു.. ഈ ആളൊഴിഞ്ഞ ഇരുട്ടിൽ എന്തും ചെയ്യാമെന്ന ധൈര്യം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു..

“എടീ,ഇപ്പഴോ…