Chapter Title : അഞ്ജുവിൽ അലിഞ്ഞ ആയുർവേദഡോക്ടർ [Neelima]

ചന്തിയിലുരസി വെള്ളം കളയട്ടെ എന്നാണ് അപ്പോൾ മനസ്സിൽ, തിരക്കുള്ള ബസ്സിൽ ആരും കാണില്ലെന്ന ഉറപ്പിൽ സിബ് അഴിച്ച് സാധനം വെളിയിലാക്കി ഉരസുന്നത് അതിന്റെ കുത്തൽകൊണ്ട് മനസ്സിലാകുമ്പോൾ നമുക്കും സുഖം തരുന്നതാണെങ്കിലും വെള്ളം ചീറ്റിച്ച് ഡ്രസ്സ്‌ നാശമാക്കുമല്ലോയെന്നോർത്ത് മുൻപിലേക്ക് നീങ്ങി നിൽക്കും, സിബ്ബഴിക്കാതെ 'മാന്യമായി' ജാക്കിവയ്ക്കുന്നവർക്ക് നിന്നുകൊടുക്കും, അവസാനം അവന്റെ ജട്ടിയിൽ ശുക്ലം ചീറ്റിച്ചിട്ടുള്ള അവന്റെ ദീർഘാനിശ്വാസം കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുത്തന്റെ വെള്ളം കൂടി കളയാനായതിലുള്ള കുളിരിനൊപ്പം യോനിയിലും തരിപ്പ്‌ കിട്ടും, ഇന്നാരാണ് സുഖിച്ചത് എന്നറിയാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കണമെന്നുണ്ടെകിലുംഞാനിതൊന്നും അറിഞ്ഞതേയില്ല എന്നഭാവത്തിൽ നിൽക്കുകയെ നിവൃത്തിയുള്ളു, അല്ലെങ്കിൽ അതൊരു സാധ്യതയായി അവൻ കണ്ടെങ്കിലോ... മൂന്ന് വർഷത്തെ കോളജ് ജീവതത്തിൽ എത്രയോ കോടി കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ജന്മം കൊടുക്കേണ്ട ബീജങ്ങൾ ജട്ടികൾക്കുള്ളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചുപോയിട്ടുണ്ട്, ഇരുപത് മിനിട്ടോളമുള്ള ബസ്‌യാത്രയിൽ ഇറങ്ങുന്നതുവരെ തളരാതെ കുത്തുന്ന വിരുതന്മാരോട് എനിക്ക് ആരാധനയല്ല തോന്നാറുള്ളത്, അവന്റെയൊക്കെ സ്വപ്നസുന്ദരിയായ എന്റെ ചന്തിയിൽ ഉരസിയിട്ടും അവന്റെ വെള്ളം പോയില്ലല്ലോ എന്ന നിരാശയാണ് എനിക്ക് നൽകുന്നത്, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഇപ്പോൾ അതേ പ്രായത്തിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന മകനിൽ നിന്നും അതേ അനുഭവം, ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം അന്ന് അവന്മാർ സുഖിച്ചത് പാന്റീയ്ക്കും ചുരിദാറിനും മുകളിൽ കൂടിയാണെങ്കിൽ മകൻ സുഖിക്കുന്നത് നേരിയ നൈറ്റിയിൽ മാത്രം മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എന്റെ ചന്തിയിലും അവനുവേണ്ടി കുനിയുമ്പോൾ ഉന്തിവരുന്ന യോനിയിൽ ഉരസിയും,

ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും അരിയാനുള്ള പച്ചക്കറി എടുക്കുമ്പോൾ പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ എന്റെ യോഗമാറ്റ് എടുത്ത് സാധാരണ ഞാൻ കറിക്കരിയാനായി ഇരിക്കുന്നതിന്റെ എതിർവശത്തായി നിലത്ത് വിരിച്ച് കമഴ്ന്ന് കിടക്കും, ഉയരം കുറഞ്ഞ സ്റ്റൂളിലിരുന്ന് ഭിത്തിയിൽ ചാരി മുട്ടുമടക്കി മടിയിൽ പാത്രം വച്ച് പച്ചക്കറിയരിയാനായി ഇരിക്കുന്ന എനിക്കെതിരായി കിടന്ന്