Chapter Title : അന്ന ജോൺ 1 [മരിയ]

ശ്രമങ്ങളും നടത്തി. No രക്ഷ. രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. എല്ലാ രാത്രിയും അവൾ അമ്മച്ചിയുടെ കൂടെ വർത്താനം പറയാൻ എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു പോക്ക്‌ അങ്ങ് പോകും. എന്നിട്ട് അവിടെ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങിക്കളയും.
എന്റെ കുണ്ണയെന്നാ ആട്ടിക്കൊണ്ട് നടക്കാനാണോ? എന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു.

ഒരു ദിവസം രാത്രി പത്തു മണിക്ക് ഞാൻ ചെന്ന് നോക്കുമ്പോ ഇവളും അമ്മച്ചിയും കിടന്നുറക്കമാണ്. ഞാനൊന്നും നോക്കിയില്ല, ഇവളെ എടുത്തോണ്ടിങ്ങു പോന്നു.

അമ്മച്ചി ഏതാണ്ടൊക്കെ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ കാര്യമാക്കിയില്ല.

അവൾ കയ്യിൽ നിന്നു ചാടാനൊക്കെ ശ്രമം നടത്തിയെങ്കിലും ഞാൻ വിട്ടില്ല.

റൂമിലെത്തിയതും അവളെ കിടക്കയിലേക്കെറിഞ്ഞു. പാവം ആകെ പേടിച്ച് കട്ടിലിൽ കൈ കുത്തി പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി.

"നിന്നെ കെട്ടിയത് ഞാനാ അല്ലാണ്ട് അമ്മച്ചി അല്ല. നീ എന്റെ കൂടെ കെടന്നാ മതി. "

ഞാൻ അവളോട് ദേഷ്യത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഷർട്ട്‌ ഊരിയെറിഞ്ഞു. ലൈറ്റ് ഓഫാക്കി വന്നു കിടന്നു. അവൾ അപ്പോഴും പേടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞാനവളെ പീഡിപ്പിക്കാൻ പോകുവാണ് എന്നാണ് കരുതിയത് എന്ന് തോന്നുന്നു.

നേരം കുറേ ആയിട്ടും ഞാൻ മിണ്ടുന്നില്ല, അനങ്ങുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവളും കട്ടിലിന്റെ ഓരത്തു മെല്ലെ കിടന്നു. പത്ത് മിനിറ്റോളം അങ്ങനെ പോയി.

ഞാൻ മെല്ലെ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവളുടെ വയറിലൂടെ കയ്യിട്ടു പിടിച്ചു കൊണ്ട് കഴുത്തിൽ എന്റെ കവിൾ ചേർത്തു.

"പേടിച്ചു പോയോ? "

"ഉം..."

പേടിച്ചരണ്ട മൂളൽ.

"ചാച്ചൻ നിന്നെ അങ്ങനെ വല്ലോം ചെയ്യുവോടി? പിന്നെ, നീയിങ്ങനെ avoid ചെയ്തപ്പോ ഒരിച്ചിരി വെഷമം ആയി. അത്രേയുള്ളൂ."

അവൾ വീണ്ടും മൂളി.

"എന്താ എന്റെ കൂടെ കെടക്കാത്തെ? ഞാൻ എന്തേലും ചെയ്യൂന്ന് ഓർത്താണോ?"

"എനിക്ക്‌ പേടിയാ... "

അവൾ കരച്ചിലടക്കി പറഞ്ഞു. എനിക്ക് കാര്യം മനസിലായി. കല്യാണം കഴിയുന്നതിനു മുന്നേ ഒരു ദിവസം ഞാനൊരു കന്നംതിരിവ് കാണിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ പേടിയാണ്.

"എന്നാ പേടി മാറുന്ന വരെ ചാച്ചൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല."

ഞാനുറപ്പ് കൊടുത്തു.

"ചെയ്തോ. എന്നെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ഇരുന്നാ മതി."

അവൾ പയ്യെ പറഞ്ഞു.

"അയ്യോടി... എന്റെ പൊന്ന്.. 😘😘"

ഞാനവളെ പിടിച്ചു നേരെ കിടത്തി മുഖം നിറയെ ഉമ്മ വെച്ചു.

"ദേ, നീ കുറിച്ചു വെച്ചോ... ചാച്ചൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ല. കെടക്കയിൽ അല്ലറ ചില്ലറ അക്രമം ഒക്കെ കാണിക്കും, എന്നാലും ഒറങ്ങി എണീക്കുമ്പോ മാറാത്ത വേദന ഒന്നും എന്റെ കൊച്ചിനൊണ്ടാകില്ല. ഒറപ്പ്."

ഞാനവളുടെ മുഖം കൈകൊണ്ട് കോരിയെടുത്തു