Chapter Title : അനുരാഗലോലരാത്രി [മാക്രി ഗോപാലൻ]

ഈ മുഖം ആയിരുന്നു.”

ഞാൻ ചിരിച്ചു.ആ ചിരിയിൽ ഒരുപാട് വർഷത്തെ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.

“അത് കൊണ്ട് എല്ലാവരോടും no പറയാൻ എനിക്ക് രണ്ടാമത് ഒന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട ആവിശ്യം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.”

അവർ ഇപ്പോഴും ഒന്നും പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞാൻ പതുക്കെ തുടർന്നു.

“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ടീച്ചറെ ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു…ടീച്ചറുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്ന് എന്റെ മനസ്സിനെ ഓർമിപ്പിച്ചു ”

“പക്ഷെ അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ടീച്ചറെ ശല്യപെടുത്താതെ പ്രണയിക്കുന്നതിൽ തെറ്റിലേന്ന് ആയിരുന്നു. അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ഒറ്റക്ക് ആണെന്ന്. എവിടെയൊക്കെയോ പ്രണയവും ജീവിതവും ഒരുമിച്ചു പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നു എങ്കിൽ എപ്പോഴേ ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ വന്നേനെ. “

അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം വളരെ മൃദുവായിരുന്നു.

“രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ പോലും…ടീച്ചറുടെ മുഖം മനസ്സിൽ വരും…”ചിലപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ എന്നെ ചീത്ത പറയും…കിട്ടില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്ന്…”

ഞാൻ ഒന്ന് നിർത്തി.അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ വീണു.

“പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ഈ യാത്ര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…ഇനി പറയാതെ വിട്ടാൽ ജീവിതം മുഴുവൻ റിഗരറ്റ് ഉണ്ടാകും എന്ന് തോന്നി.”

അവർ പതിയെ ചോദിച്ചു.

“അമീ… നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ ഞാൻ നിന്നെക്കാൾ വയസ്സിന് മൂത്തതാണ്…”

“അറിയാം.”

“ഞാൻ ഒരു വിധവയാണ്.”

“അതും അറിയാം.”

“എന്നിട്ടും…?”

ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.

കണ്ണ് നിറഞ്ഞ ചിരി.

“എനിക്ക് ശ്രീജ ടീച്ചറെ മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ടീച്ചറോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ ടീച്ചർക്ക് തോന്നിയ ഈ കുറവുകൾ ഒക്കെ നിരത്തിയാലും കാര്യമില്ല.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ വീണു.ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ ടീച്ചർക്ക് ആരുമില്ല…എനിക്കും ഇല്ല…അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ…വന്നൂടെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്…എന്റെ ഭാര്യയായി…”

അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം അവസാനം എത്തിയപ്പോൾ ചെറുതായി വിറച്ചിരുന്നു.

കാരണം ആദ്യമായി ഞാൻ ഒരാളോട് എന്നെ മുഴുവൻ തുറന്ന് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.

അവർ കുറച്ച് നേരം എന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.ആ കണ്ണിൽ അത്ഭുതവും സങ്കടവും വാത്സല്യവും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ മറുപടി ഇല്ല.

പെട്ടെന്ന് അവർ മുഖം തിരിച്ചു.

“എനിക്ക്… ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല അമീ…”

അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.

ഞാൻ തല ആട്ടി.

“പിന്നെ പറഞ്ഞാൽ മതി..,ഞാൻ കാത്തിരുന്നോളാം,ഇത്ര വർഷം കാത്തിരുന്ന ആളല്ലേ…
കുറച്ച് കൂടി കാത്തിരിക്കാം.”

അവർ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി.
അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണും