അനുരാഥ... എന്റെ പ്രണയം 1

Anuradha Ente Pranayam Part 1 | Author : Lovegod

അർജുന് ഇരുപത്തിയേഴ് വയസ്സായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ മൗനത്തിലൂടെയും ദൂരത്തിലൂടെയും അവകാശപ്പെട്ട ഒരു പ്രണയത്താൽ അവൻ്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞിരുന്നു—അനുരാധയോടുള്ള പ്രണയം.

അവൻ്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ അവൾ അവൻ്റെ ജീവിതത്തിൻ്റെ പരിസരങ്ങളിലെ ഒരു സ്ഥിര സാന്നിധ്യമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ അമ്മാവൻ്റെ മകളുടെ മകൾ, തൊട്ടടുത്ത് താമസിക്കുന്നവൾ.

കുടുംബസംഗമങ്ങളിൽ അവൾ ശാന്തമായ ഒരു ഈണം പോലെ കടന്നുപോയിരുന്നു. അർജുൻ്റെ പ്രണയം പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരടുപ്പമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവൻ്റെ പക്വതയ്ക്കൊപ്പം വളർന്ന ആഴത്തിലുള്ള, ദൃഢമായ ഒരു ഭക്തിയായിരുന്നു.

​ഈ ഭക്തിക്ക് വഴികാട്ടിയായിരുന്നത് അവൻ്റെ അമ്മ രുക്മിണിയിൽ നിന്ന് അവന് ലഭിച്ച തത്വശാസ്ത്രമായിരുന്നു. അവൾ പരമ്പരാഗത പ്രണയസങ്കല്പങ്ങളെ മറികടന്ന ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു.

"അർജുൻ," അവൾ പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു, മൃദുവെങ്കിലും ദൃഢമായ സ്വരത്തിൽ, "നീ ഒരു സ്ത്രീയെ സ്നേഹിക്കേണ്ടത് അവളുടെ പ്രായം കൊണ്ടല്ല, നിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ അളവുകൊണ്ടാണ്. അവളെ രാജ്ഞിയെപ്പോലെ കരുതുക, അതേസമയം അമ്മയെപ്പോലെയും.

നിൻ്റെ അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ കാതൽ ആ അമ്മയിലാണ് വസിക്കുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. അതിനാൽ, എല്ലാ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും നീ അവളെ സംരക്ഷിക്കണം." രുക്മിണിയുടെ ഉപദേശങ്ങൾ യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തത്തിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടിയായിരുന്നു: "അവൾക്ക് നല്ലതല്ലാത്തതൊന്നും തോന്നുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവളെ രക്ഷിക്കുക.

അവൾക്ക് സമയമെടുക്കണമെങ്കിൽ, അനന്തമായ സമയമുണ്ട് എന്ന് പറയുക, ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുക. അവൾ നിങ്ങളെ മാത്രം മതിയെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ, അവളെ തീവ്രമായി സ്നേഹിക്കുക.

എന്നാൽ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, നിനക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത വിവരങ്ങളെക്കുറിച്ചോ അവൾ കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചാൽ—നീ നിശബ്ദനായിരിക്കുക, എന്നെന്നേക്കുമായി അവളുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുക. പ്രണയം ഒരു വ്യക്തിയെ അന്ധനാക്കും; ആ അന്ധതയിലേക്ക് നീ വീഴരുത്.

നിൻ്റെ ഹൃദയം തുറന്നതും എന്നാൽ അടഞ്ഞതുമായി സൂക്ഷിക്കുക. നിനക്ക് സത്യം അറിയാൻ കഴിയും." അവൻ്റെ ആദ്യത്തെ പടി, അവൾ നിർബന്ധിച്ചു, അവൾ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു.

അവൾക്ക് സമയം വേണമെങ്കിൽ അത് നൽകണം, കാരണം ഒരു സ്ത്രീയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. തുറന്ന രണ്ട് മനസ്സുകൾ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ധാരണ ഉണ്ടാകുന്നത്, അടഞ്ഞ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോഴല്ല.

​ഈ ഭാരമുള്ളതും എന്നാൽ വിമോചിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഉപദേശങ്ങളോടെയാണ് അർജുൻ വീണ്ടും അനുരാധയെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. അവൻ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു, അവസാന വർഷ പഠനം പൂർത്തിയാക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ തിരിച്ചെത്തി—അവൾ destined ആയ ഐ.എ.എസ്. ഓഫീസറായിട്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ഗസ്റ്റ് ലക്ചററായി. അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ചയിലെ വിരോധാഭാസം തമാശ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അവളുടെ ആദ്യ ക്ലാസ്സിൽ, ബോർഡിൽ എഴുതാനായി അവൾ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ, പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു ചലനം കാരണം അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് (hip) വീണു.

സാധാരണയായി സംയമനം പാലിക്കുന്ന അർജുൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. ഒരു മണിക്കൂർ പോലെ തോന്നിച്ച ആ നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ, അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു, ആ അവിചാരിതമായ, അടുപ്പമുള്ള കാഴ്ച അവൻ്റെ ശ്രദ്ധയോടെ പടുത്തുയർത്തിയ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർത്തു.

അവൻ കണ്ണ് ചിമ്മി, മുഖം ചുവന്നു, വേഗത്തിൽ ശ്രദ്ധ കുറിപ്പുകളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു, ഹൃദയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഭ്രാന്തമായ താളത്തിൽ ഇടിച്ചു.

​ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി മാറി. അവൻ തൻ്റെ