Chapter Title : അപർണ്ണയുടെ കഥ [പഴഞ്ചൻ]

നോക്കി. മലകളിൽ കേറണമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് തന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മലകളിലേക്കാണല്ലോ അവന്റെ നോട്ടം.

രാജീവൻ : “ ന്റെ മോനേ... എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും വയ്യ ഇനി മല കേറാൻ ഒന്നു കേറിയതിന്റെ ക്ഷീണം ഇതുവരെ മാറിയിട്ടില്ല, ഞാനില്ലേ... വേണേൽ അമ്മയേം കൂട്ടി നീ പൊയ്ക്കോ... “ അപർണ്ണ : “ യ്യോ... എനിക്കും കേറാൻ അൽപം ബുദ്ധിമുട്ടാണല്ലോ മോനേ... “ അവൾക്ക് അവന്റെ ഉദ്ദേശം പിടികിട്ടിയെങ്കിലും ഒരു രസത്തിന് അവൾ ഒഴിഞ്ഞ് കളിച്ചു. രാഹുൽ : “ അയ്യോടാ, അമ്മയ്ക്ക് കേറാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിലേ ഞാൻ കേറ്റിത്തരാട്ടോ... “ അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ദ്വയാർത്ഥം അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് വായിച്ചെടുത്തു. തന്നെ തന്റെ മകൻ കേറ്റിത്തരാന്ന്, ഉഹ്... അതു കേട്ടപ്പോഴേ അടിയിലെ പൂവിലെ കീറലിൽ ഒരു നനവ് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. അപർണ്ണ : “ എന്നാൽ ഞാൻ വരാമെടാ കുട്ടാ... “ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് തേനിറ്റ് വീഴുന്നതു പോലെ തോന്നി രഹുലിന്. ഇതാ തനിക്കൊരവസരം കൈവന്നിരിക്കുന്നു. അവർ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കഥ പറഞ്ഞ് രാജീവനൊപ്പം കട്ടിലിൽ കിടന്നു. കുറച്ച് നേരത്തെ മയക്കത്തിനു ശേഷം 4 മണിയോടു കൂടി അവർ ഹോട്ടൽ റൂം വെക്കേറ്റ് ചെയ്തു. ഹോട്ടലിൽ നിന്നിറങ്ങി കാറിൽ കയറുന്ന അമ്മയുടെ വേഷം രാഹുലൊന്ന് നോക്കി. ഒരു നീല ഡിസൈനോട് കൂടിയ ചുരിദാറും അതേ നിറത്തിലുള്ള ഷാളും. രാഹുൽ ഒരു വെള്ള ലീസ് ബനിയനും ചാര നിറത്തിലുളള ബോക്സറുമാണ് ഇട്ടത്. കാറിന്റെ റിയർ വ്യൂ മിറർ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ പിറകിലിരിക്കുന്ന അല്പം കഴുത്തിറക്കമുള്ള അവളുടെ ചുരിദാറിൽ