Chapter Title : അപർണ്ണയുടെ കഥ [പഴഞ്ചൻ]

“ ഓ വയ്യ, ഞാൻ നടന്ന് തളർന്നു, നിങ്ങൾ നടന്നോ ഞാൻ പുറകേ വന്നുകൊള്ളാം... “ എന്നു പറഞ്ഞ് അടുത്തു കണ്ട കല്ലിൽ ഇരുന്നു. അപർണ്ണ രാഹുലിനെ ഒന്ന് നോക്കി എന്നിട്ട് അവന്റെയൊപ്പം വീണ്ടും മുകളിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി. രാഹുൽ : “ അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് തളർന്നു പോയല്ലോ അമ്മേ “ മകനിൽ നിന്നും ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അതിലൊരു പുച്ഛമുണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തിനു ശേഷം അവൻ ഇപ്പോഴാണ് തന്നോടു മിണ്ടുന്നത്. അവന്റെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവത്തിന്റെ ഒരു ചളിപ്പും കണ്ടില്ല. ഞാൻ : “ അത് പിന്നേ ഇത്രം പ്രായമായില്ലേടാ മോനേ, അങ്ങേര് പതിയേ വന്നു കൊള്ളും... “ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അതു പറയുമ്പോൾ അവളുടെ

വലത്തേ ചുണ്ടു കോടി നുണക്കുഴി വിരിഞ്ഞ് ഒരു വശ്യത വന്നു മുഖത്തിന്. അതോടൊപ്പം രാഹുലിനെ അവളാകെയൊന്നുഴിഞ്ഞു. ഇത്രനാളും ഇവനെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയിട്ടില്ല, അല്ല മക്കൾ വലുതാകുന്നത് അമ്മമാര് അറിയില്ലല്ലോ, തന്റെ മകൻ ഏറെ വളർന്നിരിക്കുന്നു. മുന്നിലേക്ക് അലസമായി വീണുകിടക്കുന്ന നൈസായ മുടിയിഴകൾ. അല്പം ചേർന്നിരിക്കുന്ന പുരികങ്ങൾ. കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. വിയർപ്പു പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നാസിക, തന്റെ പോലെ അല്പം തടിച്ച ചുണ്ടുകൾക്ക് മേലേയായി കനം വച്ച് വരുന്ന കുറ്റിരോമങ്ങൾ. തന്നോളം പൊക്കമുള്ള മകന് ഉറച്ച ശരീരമാണ്, തന്റെ പോലെ വെളുത്ത നിറവും അവനു കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഫുട്ബോളിലെ താൽപര്യം ആയിരിക്കണം അവന്റെ ബോഡി ഫിറ്റ്നസിന്റെ രഹസ്യം. രാഹുൽ : “ അമ്മയെന്ത് ആലോചിച്ചു കൊണ്ടാ നടക്കുന്നത്?? ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങളാണോ?? “ അവന്റെ ചോദ്യത്തിൽ ചെറിയ പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. അപർണ്ണ : “ ഉം, അതാലോചിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ, നീയെന്തൊക്കെയാ ഇന്നലെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയത് “ അവനിൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിക്കാതെ താഴോട്ട് നോക്കി നടന്നു കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു. രാഹുൽ : “ അതിൽ എനിക്ക് കുറ്റബോധമൊന്നുമില്ല അമ്മേ, എനിക്കമ്മയെ ഇഷ്ടമാണ്. അമ്മയ്ക്ക് അതിൽ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടോ?? “ അവൻ നടത്തം ഒന്ന് നിർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അപർണ്ണ : “ കുറ്റബോധം ആദ്യം തോന്നി. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ...