Chapter Title : അപ്പി ബിജു [അമവാസി]

ലൈറ്റ് ഇടാതെ ഇരിക്കുന്ന കണ്ടു ബിജു അകത്തു കേറി ലൈറ്റ് ഇട്ടു

അമ്മയുടെ റൂമിൽ നോക്കിയപ്പോ

കമഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന അമ്മയെ ആണ് കണ്ടത്

ചെന്ന് കാലിൽ മെല്ലെ തൊട്ടു

മായ: തൊടരുത് എന്നെ നീ

ബിജു: അമ്മേ എനിക്ക് അറിയാം അല്ലേലും എന്നെയും അവനെയും ചില ആളുകൾ ഇങ്ങനെ മാറ്റി കാണാറുണ്ട്

മായ: എന്തിനാടാ ഇത്രയും ദിവസം എല്ലാം ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി  അത് പോലെ ഉള്ള പണിക് പോയത്

എന്ന് പറഞ്ഞു കരയാൻ തുടങ്ങി

ബിജു: അമ്മേ ഏതു പണിക്കും അതിന്റെതായ അന്തസ്സുണ്ട് ഇപ്പൊ ഇതു ചെയ്യുന്നതും നമ്മളെ പോലെ ഉള്ള മനുഷ്യർ അല്ലേ

പിന്നെ മോഷ്ടിക്കാനോ കൂട്ടി കൊടുക്കണോ പോയത് ഒന്നും അല്ലാലോ

മായ: എന്നാലും ഈ പണി വേണ്ട

ബിജു: അമ്മേ ജീവിത കാലം മൊത്തം ഇതിനു പോവണം എന്നു ഒന്നും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല ഒരു job കിട്ടുന്ന വരെ

മായ : വേണ്ട നിർത്തികൊ

ബിജു: ശെരി നിർത്തി

എന്നിട്ട് അവന്റെ അടുത്ത് പോയി : എന്നാലും എന്റെ കുട്ടി ഈ പണി എടുത്താണല്ലോ ഇവിടെ ഓരോ കാര്യം ചെയ്തത്

ബിജു: ഇപ്പൊ മണം ഒന്നും ഇല്ല ഒന്ന് കെട്ടി പിടിച്ചോട്ടെ

അതു കേട്ടതും മായ അവനെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി പുണർന്നു

മായ: എത്ര ആയി തുങ്ങിട്ടു ഇതു

ബിജു: കൊറച്ചായി

മായ: നീ വല്ലതും കഴിച്ചോ

ബിജു : ഇല്ല നല്ല വിശപ്

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു രണ്ടാളും പോയി കിടന്നു

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബിജു പുറകിലേക്ക് പോയപ്പോ അലക്കുന്നു

മായ: ആ എണീറ്റോ

എല്ലാരേയും തീട്ടം കോരൻ പോണവന്റെ വിട്ടിൽ കക്കൂസ് ഇല്ല എന്തൊരു ഗതിയ നോക്കണേ

ബാക്കി ഉള്ളവർ ഇവിടെ വയ്യാതെ കാലും വെച്ച് കുന്നും മലയും കേറണം ഒന്ന് തൂറാണെങ്കിൽ

ബിജു,: അയിന് ആര് പറഞ്ഞു കണ്ണിൽ കണ്ട മല കേറാൻ പോവാൻ ഇവിടെ എവിടേലും അങ് തൂറി വെച്ചോ ഞാൻ കോരി കളഞ്ഞോളാം നമ്മക് ഇപ്പൊ ശീലം ആയി ഇതൊക്ക

മായ: ഓവർ ഡൈലൗഗ് അടിക്കേണ്ട നാളെ ചെലപ്പോ