Chapter Title : അർദ്ധപ്രാണസഖി 4 [Lee child] [Climax]

അവിടെ നിന്ന് നടന്നുനീങ്ങി. മാളവിക ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. തന്റെ അപ്രമാദിത്വം ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്ന് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലുമാകുമായിരുന്നില്ല.

പാർട്ടിയുടെ ആരവങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആഡംബരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി ഒരു മൂലയിൽ തനിച്ച് നിൽക്കുന്ന ദിയയെ അർജുൻ കണ്ടു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കാണുമ്പോൾ തന്റെ പഴയ ബാല്യകാലമാണ് അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ വന്നത്—അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിനായി കൊതിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ 'ദേവ്'.

അവൻ പതുക്കെ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു.

"ഹലോ... നീ എന്താ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക്?" അർജുൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

"എല്ലാവരും ഡാൻസ് ചെയ്യുകയാണ്, എനിക്ക് ബോറടിച്ചു," ദിയ പറഞ്ഞു.

"നിന്റെ പേരെന്താ?"

"ദിയ. നിങ്ങളുടേതോ?"

"എന്നെ അങ്കിൾ എന്ന് വിളിച്ചോ... നിനക്ക് ചോക്ലേറ്റ് ഇഷ്ടമാണോ?"

സംസാരത്തിനിടയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഒരു പ്രത്യേക ആത്മബന്ധം ഉടലെടുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ അമ്മ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിൽ വളർത്തുന്ന ഈ കുട്ടിയോട് അവന് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സഹതാപമാണ് തോന്നിയത്. പെട്ടെന്നാണ് ശാലിനി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്.

"ദിയാ... നീ എവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര നേരമായി തിരയുന്നു!"

അപ്പോഴേക്കും ഡിജെ പാർട്ടി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തറയിൽ നിന്ന് കൃത്രിമ പുക (Smoke) ഉയർന്നു വന്ന് അന്തരീക്ഷം ആകെ മൂടാൻ തുടങ്ങി.

അർജുൻ ശാലിനിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: "കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നെക്കാൾ നന്നായി അത് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു."

ആ വാക്കുകൾ ശാലിനിയെ സ്തബ്ധയാക്കി. ഒരു അപരിചിതൻ തന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുന്നത് അവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും, ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യം അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

ശാലിനി: "സോറി... എനിക്ക് നിങ്ങളെ മനസ്സിലായില്ല. ആരാണ് നിങ്ങൾ?"

അർജുൻ: "ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരാളാണ്. ഇപ്പോൾ രാജിക്കത്ത് നൽകിയിരിക്കുകയാണ്."

ശാലിനി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. "രാജി വെക്കുകയോ? എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക കാരണമുണ്ടോ?"

അർജുൻ: "ഉണ്ട്. എനിക്ക് ചില പ്രത്യേക ജോലികൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോഴത് കഴിഞ്ഞു."

ശാലിനി: "എന്ത് ജോലിയാണത്?"

അർജുൻ: "അതിനെക്കുറിച്ച് മാധവ് മേനോൻ നിങ്ങളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?"

മാധവ് മേനോൻ (അർജുന്റെ അച്ഛൻ) എന്ന പേര്