Chapter Title : അറിയാതെയാണെങ്കിലും [അപ്പന്‍ മേനോന്‍]

അമ്മയും, മനുവിനെ കൊണ്ട് എന്നെ എത്രയും പെട്ടെന്ന് പണ്ണിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അതും, അജയേട്ടന്റെ വീട്ടുകാര്‍ അറിയാതെ.

ഏതാണ്ട് മൂന്ന്-നാലു ദിവസം മനുവിനേയും നോക്കി ഞാന്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നു. അപ്പോഴേക്കും എന്നെ വിളിച്ച്‌കൊണ്ടുപോകാന്‍ അജയേട്ടന്‍ വന്നു. എന്താ അമ്മക്ക് പറ്റിയത്. അമ്മക്ക് സുമില്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞാണല്ലൊ ഇവള്‍ അവിടെ നിന്നും വന്നത്. അത് കേട്ടതും, അമ്മ പറഞ്ഞു ശരിയാ മോനെ.....എനിക്ക് ഇടുപ്പ് വേദനയായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ കുറവുണ്ട്.

അന്ന് ഉച്ച തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും, ഞാന്‍ അജയേട്ടന്റെ തറവട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തി. പിന്നെയുള്ള രാത്രികളിലും പതിവ് പല്ലവി. ഞാന്‍ മടുത്തു തുടങ്ങി.

തറവാട്ടില്‍ പകല്‍ മുഴുവനും ഞാനും, സീമ ചേച്ചിയും, പിന്നെ രണ്ട് വേലക്കാരികളും മാത്രം. അജയേട്ടന്‍, രാവിലെ ഏഴ് മണിക്കുതന്നെ ഇറങ്ങും. സീമ ചേച്ചിയുടെ കുട്ടികള്‍ 8 1/2-ക്കും. അജയേട്ടന്‍ ഉച്ചക്ക് ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും കഴിക്കും. വേലക്കാരികള്‍ രണ്ടു പേരും, അതൊലൊരാള്‍ എല്ല്‌ളാ ദിവസവും വീടിന്റെ അകം മുഴുവന്‍ അടിച്ചു വാരി, തുടക്കണം. അത് കഴിയുമ്പോള്‍ തന്നെ പത്തു മണി കഴിയും. മറ്റേ ആള്‍ ആദ്യം പശുക്കളെ കറന്ന്, പിന്നെ തൊഴുത്ത് വെടിപ്പാക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞ് മുറ്റമടിക്കണം. പിന്നെ രണ്ടുപേരും ചേര്‍ന്ന് പാത്രം തേക്കലും, ചെടികള്‍ നലക്കലും, പുല്ലുചെത്തലും ഒക്കെയായി അവര്‍ക്കും പിടിപ്പിത് പണിയുണ്ട്. കൂട്ടത്തില്‍ കുട്ടികളുടേയും, എന്തിന്‍് സീമ ചേച്ചിയുടേയും കാരണവരുടേയും അണ്ടര്‍ വെയര്‍ വരെ അവര്‍ കഴുകി ഉണക്കി, തേച്ച് കൊടുക്കണം. അതൊക്കെ തീരുമ്പോള്‍ തന്നെ അഞ്ച് മണിയാകും. പിന്നെ അവര്‍ അവരുടെ വീടുകളില്‍ പോകും. രാവിലെ ആറുമണിക്ക് വന്ന് വൈകിട്ട് അഞ്ച് മണി നില്‍ക്കുന്ന അവര്‍ക്ക്