Chapter Title : അശ്വതിയുടെ കഥ 12 [Smitha]
അയാള് ചോദിച്ചു. അവള് തലകുലുക്കി. ഡോക്റ്റര്ക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. രോഷ്നിയുടെ വാക്കുകള് അയാളോര്ത്തു. "എന്റെ സാറേ ഒരിക്കല് അവനെ അറിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിനും പിന്നെ അവനെക്കൂടാതെ ജീവിക്കാന് പറ്റാത്തരീതീല് ഭ്രാന്തു വരും ..അത്ര എക്സ്പേര്ട്ട്ആണ് അവന്. പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്തില് അവന്റെ ദേഹം മുദ്ര പതിപ്പിച്ചാല് അതങ്ങനെ മായാതെ നിക്കും. ശരീരത്തില് മാത്രമല്ല, മനസ്സിലും. പിന്നെ അവന് പറയുന്നത്പോലെ മാത്രേ പെണ്ണ് ചെയ്യൂ," "അപ്പോള് നിന്റെ കുടുംബം, കുട്ടികള് അവരുടെയൊക്കെ കാര്യം?" "എനിക്കറിയില്ല, ഈശ്വരാ, എനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല..." ഡോക്റ്റര് എന്തോ ഗാഡമായി ആലോചിക്കുന്നത് അശ്വതി കണ്ടു. "എന്താ സാര്?" അവള് ചോദിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല അശ്വതി. പിന്നെ...ആ മാല നീ എന്റെ ടേബിളിന്റെ ഡ്രോയില് ഇട്ടത് ഞാന് അറിഞ്ഞു. ഞാന് അത് അവിടെത്തന്നെയിട്ടിരിക്കും. നിന്നോട് വീണ്ടും അത് എടുക്കാന് ഞാന് പറയില്ല. വിലപിടിച്ച സമ്മാനങ്ങള്ക്ക് നമ്മുടെ സമൂഹം ഒരുപാട് അര്ത്ഥങ്ങള് കല്പ്പിച്ചു തന്നിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും ഒരു പുരുഷന് ഒരു സ്ത്രീക്ക് കൊടുക്കുമ്പോള്..." അവള് ദയനീയഭാവത്തില് അയാളെ നോക്കി. "പക്ഷെ ഇതുകൊണ്ടൊന്നും എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ട്ടം അല്പ്പം പോലും കുറയില്ല. ആ മാല അവിടെത്തന്നെയിരിക്കട്ടെ. ആസ് എ മോന്യുമെന്റ്റ് ഓഫ് അണ്റിട്ടേണ്ഡ് ലവ്" അവളുടെ ഭാവം കൂടുതല് ദയനീയമായി. "ശ്യെ, നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാന് പറഞ്ഞതല്ല, മോളെ...ഞാന് നിന്നെ എല്ലാ രീതീലും മനസ്സിലാക്കുന്നു. നോക്കട്ടെ, എന്തെങ്കിലും വഴി മുമ്പില് തെളിയും . കഴിയുന്നത്ര മറക്കാന് ശ്രമിക്കുക. കുടുമ്പം ഇല്ലേല് നമ്മളൊക്കെ സീറോയല്ല. അതിലും താഴെയാ. മൈനസ്. അനുഭവസ്ഥന് ആണ് പറയുന്നത്." അശ്വതിയുടെ മിഴികള് വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. അവള് എഴുന്നേറ്റു. ഡോക്റ്റര് അവളുടെ പോക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവള് എപ്പോഴത്തെയും പോലെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. അപ്പോഴേക്കും അയാള് ചിലത് തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
രാധിക ഫെയ്സ്ബുക്കില് അപൂര്വ്വമായേ കയറാറുള്ളൂ. അത്യാവശ്യകാര്യങ്ങള് ചാറ്റ് ചെയ്യാന്. പിന്നെ ഉപകാരപ്രദമായ പേയ്ജുകള് വായിക്കാന്. അച്ചന് ചിത്രങ്ങള് പോസ്റ്റ് ചെയ്യരുതെണ്ണ് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതിനാല് ചിത്രങ്ങള് കഴിവതും അവള് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാറില്ല. കൂട്ടോകാരോടൊപ്പം നില്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള് ആണ് കൂടുതലും. എന്നാല് പ്രിന്സി മാത്യു എടുത്ത ഒരു ചിത്രം, അത് അത്രമേല് ഭംഗിയുള്ളതെന്ന് സ്വയം തോന്നിയത് കൊണ്ട്
💬 Comments
View all comments