Chapter Title : അശ്വതിയുടെ കഥ 5 [Smitha]

മകനോട് സംസാരിക്കുമ്പോള് പോലും താന് പൂറില് വഴുതിനങ്ങയിട്ട് സുഖിക്കുകയാണ്. അവന്റെ സ്വരത്തിലെ പതര്ച്ചയും അവിടെനിന്നുവരുന്ന താളവും എന്തിന്റെയടയാളമാണ്?
"റിയല് ലൈഫില്...? അങ്ങനെ അമ്മയ്ക്കറിയാവോ ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത്, ആരെങ്കിലും?"
"ഉം. ക്ലിനിക്കില് ഒരു ലേഡി വന്നു. തമിഴത്തിയാ. അവരുടെ ഹസ്ബന്ഡ് സൊന്തം ആങ്ങളയാ."
"അവര് പറഞ്ഞോ?"
"ഉം."
"ഒരപ്പന്റെയും അമ്മേടേം? എന്ന് വെച്ചാ എന്നേം രാധികേനേം പോലെ?"
ആ താരതമ്യം അശ്വതിയെ അല്പ്പം കുഴക്കി. മക്കള് ഇരുവരുടെയും മുഖങ്ങള് അവരുടെ മനസ്സില് തെളിഞ്ഞു. സുന്ദരിയായ മകള്. സുന്ദരനായ മകന്. എന്തിനാ ഇപ്പോള് അവരെയോര്ക്കുന്നത്? അവള് സ്വയം ചോദിച്ചു.
"അപ്പനും മകളും അല്ലെങ്കില് അമ്മയും മകനും അങ്ങനെ ആരെങ്കിലും റിയല് ലൈഫില്... അമ്മ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?"
അവന്റെ ചോദ്യത്തില് എന്തിനാണ് ഇത്ര പതര്ച്ചയെന്ന് അശ്വതിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
"മോനേ, പട്ടത്താനൂര് ഒരു അമ്മയും മകനും ആത്മഹത്യ ചെയ്തില്ലേ? പത്രത്തില് വായിച്ചില്ലേ? അവരുടെ അപ്പന് ഇപ്പൊ ഭ്രാന്താശുപത്രീലാ. അയാള് എപ്പോഴും പറഞ്ഞോണ്ട് നടക്കുവാ പെമ്പ്രന്നോത്തീനേം മോനേം ഒരുമിച്ച് കെടക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടേ എന്ന്."
"ഒരുമിച്ചു കിടന്ന് എന്ന് വെച്ചാല് അവര് തമ്മി അരുതാത്ത ബന്ധം ഒണ്ട് എന്നര്ത്ഥവൊണ്ടോ?"
"എന്റെ മോനേ അയാള് പറഞ്ഞ എക്സാറ്റ് വേഡ് അമ്മയ്ക്ക് മോനോട് പറയാന് പറ്റില്ല. അമ്മ അത് പരിഷ്ക്കരിച്ച് പറഞ്ഞതാ. പറഞ്ഞത് നല്ല അസ്സല് വേഡാ."
"എന്നാലും അമ്മ അതൊന്ന് പറഞ്ഞേ."
"നീ പോടാ കള്ളാ. അതൊന്നും വേണ്ട."
"അമ്മേം മോനും അങ്ങനെ ഒരു ബന്ധത്തി അകപ്പെട്ടാ അത് ആത്മഹത്യയിലെത്തുവോ?"
"അത്ര മുറ്റു ബന്ധവാരുന്നേ അവരത് രഹസ്യവാക്കി വെക്കണാരുന്നു. അല്ലാതെ കെട്ട്യോനേം പബ്ളിക്കിനേം കാണിച്ചോണ്ടാണോ അതൊക്കെ?"
"അപ്പൊ