Chapter Title : അടയാളങ്ങൾ [സിമോണ]

അടുത്തിരുന്ന് വീണ്ടും അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കൊക്കെ വന്നാൽ…
അല്ല!!.. ടീച്ചർ ഇന്നലേം പറഞ്ഞല്ലോ ടി വി യില്..
പ്രായമായ ആളുകൾക്ക് ഈ അസുഖമെങ്ങാൻ വന്നാൽ പിന്നേ രക്ഷയൊന്നുമില്ലെന്ന്..
അതുകൊണ്ട് കൂടിയാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്…
അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട… മോനെ ഇവിടെ തന്നെ നിർത്താം...."

അവളൊന്നു കളം മാറ്റിച്ചവിട്ടി...
അമ്മായിയമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രാണഭയം എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് ഇത്രയും കാലത്തെ കൂട്ടുകിടപ്പിൽ നിന്ന് അവൾക്ക് നല്ല നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നു...

"......കാലം വല്ലാത്തതാണേ....
വല്ല പനീം വന്ന് ആശുപത്രീൽ പോയാൽ പിന്നെ നേരെ പിടിച്ച് ഐ സി യു വിൽ കേറ്റി വെന്റിലേറ്ററു വെക്കത്തേയുള്ളു എന്നാ നഴ്‌സ് മോളിക്കുട്ടി പറഞ്ഞത്...
വെന്റിലേറ്ററിൽ കേറ്റിയാ പിന്നെ......"

അതും പറഞ്ഞ് രമ്യയൊന്നു നിർത്തി ഇടം കണ്ണിട്ട് അമ്മായിയമ്മയെ നോക്കി....
വെന്റിലേറ്ററിൽ ഒരിക്കൽ കേറിയാൽ പിന്നെ അതെടുത്താൽ ആ നിമിഷം ആള് തട്ടിപ്പോവുമെന്ന് പല സിനിമകളിലും കണ്ട് ഹൃദിസ്ഥമാക്ക്കി വെച്ചിരുന്ന ഭർത്തൃമാതാവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയംകൊണ്ട് വിടരുന്നത് കണ്ട അവളുടെ ഉള്ളിൽ ചിരിപൊട്ടിപ്പോയി.....

"......ഹേയ്...
വേണ്ടമോളെ... വല്ല അസുഖോം വന്നിട്ട് പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യല്ല്യ...
മോനെ നാളെ രാവിലെ തന്നെ വന്നു കൊണ്ടുപോയ്ക്കോളാൻ പറഞ്ഞോ...
ആ കൊച്ചൻ വന്നാൽ ഞാൻ പുറത്തൊന്നും ഇറങ്ങാറില്ലെന്നു പറഞ്ഞാ മതി നീയ്...
അവനെ ഈ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുവരൊന്നും വേണ്ട... ആ ഹാളിൽ ഇരുന്നു അമ്മയെ വേണേൽ ഒന്ന് കണ്ടോട്ടെ..
പിന്നെ നീയും വീട്ടിൽ അവന്റെ അടുത്തുകൂടെ ഒന്നും നടക്കാൻ നിക്കണ്ട...
എപ്പോഴും ഒരു രണ്ടു മീറ്റർ അകലം പാലിച്ചു നിന്നാൽ മതി... "

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് രണ്ടാമത്തെ പ്രോബ്ലെവും നിസ്സാരമായി പരിഹരിച്ച തന്റെ ബുദ്ധിയെ മനസ്സാ അഭിനന്ദിച്ചു കൊണ്ട് രമ്യ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു...
അമ്മായിയമ്മയുടെയും മകന്റെയും കാര്യം സോൾവ് ചെയ്തത് റിയാസിനെ വിളിച്ചറിയിക്കുമ്പോൾ വല്ലാതെ ത്രിൽഡ് ആയിരുന്നു അവൾ...
പിറ്റേന്ന് നടക്കാൻ പോകുന്ന രതിമാമാങ്കത്തിന്റെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ചിന്തകളിൽ ആകെ എക്സൈറ്റഡ് ആയിരുന്നു അന്നുമുഴുവൻ രമ്യ…

ഏതാണ്ട് അതുതന്നെയായിരുന്നു റിയാസിന്റെയും സ്ഥിതി...
രാത്രി പലതവണ ഫോൺ ചെയ്തും വീഡിയോ കാൾ വിളിച്ചും സമയം കളഞ്ഞ് ഏതാണ്ട് പുലർച്ചയായപ്പോഴാണ് ഇരുവരുമൊന്നു മയങ്ങിപ്പോയത്...
എണീറ്റപാടെ രമ്യ ആദ്യം ചെയ്തതും തന്റെ രഹസ്യകാമുകനെ