Chapter Title : അടയാളങ്ങൾ [സിമോണ]

"......ദാ... ഇങ്ങനെ വലിച്ചു ചപ്പിയാൽ മതി രമ്യച്ചേച്ചി...
അല്ലെങ്കിൽ അതിനുള്ളിൽ കയറുമ്പോ എന്തായാലും നീലയ്ക്കും....
അത്രേം ഇറുക്കമല്ലേ ഹോളിന്....."

അവന്റെ ദ്വയാര്ഥത്തിലുള്ള സംസാരം കേട്ട അവൾ ചുവരിന്റെ മറവിൽ നിന്ന് കിതപ്പും ചിരിയുമമർത്താൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു...
അമ്മായിയമ്മ അന്തവും കുന്തവും മനസ്സിലാവാതെ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക് ചാഞ്ഞു...

"......മ്മ്... ചപ്പിക്കോളാം....
നന്നായി ചപ്പിയില്ലെങ്കിലേ കയറുമ്പോ ശരിക്കും വിഷമിക്കും ഞാൻ....
ഉറപ്പാ...."
റിയാസിനെ ജീൻസിന്റെ മുൻപിൽ മുഴച്ചു നിന്നിരുന്ന ലിംഗത്തിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ട് അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കവിളുകൾ വല്ലാതെ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു....

ചുവരിലെ മറവിൽ നിന്ന് പതിയെ അവൾ പറഞ്ഞത് അമ്മായിയമ്മയും കേട്ടിരുന്നുവെങ്കിലും തലമുറയുടെ അന്തരം സ്വന്തം മരുമകളുടെയും കാമുകന്റെയും സംസാരത്തിന്റെ ദ്വയാര്ഥങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ അവരെ അനുവദിച്ചില്ല....

"......വയ്യാണ്ടായിരിക്കുണു കുട്ട്യേ അമ്മയ്ക്ക്....
ന്റെ മോനെ ഒന്നു സൽക്കരിക്കാൻ കൂടി വയ്യാണ്ടായി....
ന്റെ ഒരു ഗതികേട്...
രമ്യേ.... ഈ കുട്ടിയ്ക്ക് ഒരു കുറവും വരുത്താണ്ട് നോക്കണം ട്ട്വോ....
എപ്പോഴും നീ അവന്റെ കൂടെത്തന്നെ ണ്ടാവണം....
മോൻ ചെല്ലൂ... ത്രടം വരെ യാത്ര ചെയ്ത് ക്ഷീണിച്ചിട്ടുണ്ടാവും...
ന്റെ കുട്ടി ഒന്നുപോയി കുളിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കൂ...
രമ്യേ... നീയ് അവൻ കുളിക്കുമ്പോഴേക്ക് നിക്കുള്ള ചോറും കറീം ബെഡിലേക്ക് തന്ന്വോള് ട്ട്വോ...
ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിച്ചോളാം....
നീ അവന്റെ കൂടെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചോളൂ.....
ചെന്നോളു കുട്ട്യോളെ... "

അത്ര സമയത്തെ സംസാരം കൊണ്ട് തന്നെ റിയാസിന്റെ ശരീരത്തിൽനിന്ന് തന്റെ മുറിയിലേക്കെങ്ങാൻ കൊറോണ കയറിക്കാണുമോയെന്ന സംശയത്താൽ അവരുടെ മൂക്കും തൊണ്ടയും ചൊറിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു....
"......മോളേ... നിങ്ങള് ചെല്ലൂ...
ഈ വാതിലടച്ചോ കുട്ട്യേ...."

അവർ കിടക്കയിലേക്ക് മലർന്നുകൊണ്ട് കണ്ണുകളടച്ചു....