Chapter Title : അടയാളങ്ങൾ [സിമോണ]

കഷ്ടിച്ച് തന്റെ ഉന്തിവിരിഞ്ഞ കുണ്ടികളുടെയും രോമം നിറഞ്ഞ യോനീമുഖത്തിന്റെയും പാതി മാത്രം മറയ്ക്കും വിധമുള്ള ഒരു ഒറ്റത്തോർത്തും മാറിൽ ചുറ്റി തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ബ്രഷും പേസ്റ്റുമായി കയറിവന്ന മരുമകളെ കണ്ടപ്പോൾ ആ അമ്മായിയമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല...
അവരുടെ കൺപോളകൾ തലേന്ന് രാത്രി ഡബിൾ ഡോസ് ഉറക്കഗുളിക കഴിച്ചിട്ടും ഉറങ്ങാനാവാത്തതിനാൽ ഇരുണ്ട് കനംതൂങ്ങി നിന്നു...

"........മ്മ്... 'അമ്മ ഉറങ്ങീലെ ഇന്നലെ...
കണ്ണൊക്കെ വീർത്തിരിക്കുന്നു....
ആ.... പ്രായമാവുമ്പോ ഉറക്കമൊക്കെ ഇത്തിരി കുറയും.... സാരമില്ല...
എനിക്കെന്തോ... വല്ലാത്ത ക്ഷീണം കാരണം കയറിക്കിടന്നതേ ഓർമ്മയുണ്ടായുള്ളു...
ഭയങ്കര ഉറക്കമായിരുന്നു....
രാവി.......... റിയാസിനെ വിളിക്കാ....... പോവാമെന്നാ വിചാരിക്കുന്നെ......"

കിലുകിലെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രമ്യ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നതൊന്നും അവരുടെ കാതിൽ പതിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല...
അവരുടെ ഉള്ളിൽ മുപ്പത്തിരണ്ടു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് സ്വന്തം കുണ്ടിയുടെ കന്യകാത്വം നഷ്ടപ്പെട്ട അനുജത്തി സുലേഖയുടെ അലർച്ച വീണ്ടും വീണ്ടും അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....

"........ഒരു പത്തുമണിയാവുമ്പോ പോവാം ന്നാ പറഞ്ഞേ....
ഒന്ന് പോയി നോക്കിയേക്കാം ഞാൻ... അല്ലെ അമ്മേ..."

അവൾ അവരുടെ ചുമലിൽ തൊട്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി..
"........എന്താ???? എന്താ മോളെ????.."

"'........അമ്മ സ്വപ്നം കാണുവാണോ..."
ഞാൻ റിയാസിന്റെ കൂടെ നേരത്തെ പറഞ്ഞിടത്തേക്ക് ഒന്ന് പോയി നോക്കിയെച്ചും വരാമെന്ന്...
പത്തുമണിക്ക്.... "
അവൾ ഒന്നുകൂടി ശബ്ദമുറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മായിയമ്മ വേഗം തലയാട്ടി...

അത്ര പെട്ടെന്ന് അവരുടെ സമ്മതം ലഭിക്കുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ലായിരുന്നതിനാൽ തീർത്തും ആഹ്ലാദവതിയായി ആയിരുന്നു അവൾ അവരെ പല്ലുതേപ്പിച്ചതും മുഖം കഴുകിച്ചതുമെല്ലാം...

പല്ലുതേപ്പും മുഖം കഴുകലും കഴിഞ്ഞ്, അവരെ സൈഡിലെ ചെയറിലേക്കിരുത്തി, കിടക്ക കുടഞ്ഞുവിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ, പൊടുന്നനെ മാറിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന രമ്യയുടെ തോർത്ത് തറയിലേക്കഴിഞ്ഞുവീണു....
അവളുടെ കൊഴുത്തമദാലസമായ ചന്തികളിൽ റിയാസിന്റെ കൈത്തലം തിണർത്തു ചുവന്നു കിടന്നിരുന്നു....
മുലകളിലും അടിവയറ്റിലും തുടകളിലും എന്നുവേണ്ട, ആ വെളുത്തു കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന്റെ പലഭാഗങ്ങളിലും അവന്റെ ദന്തക്ഷതങ്ങൾ നീലച്ചുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു....

ഒരല്പം പകപ്പോടെ തല അല്പം തിരിച്ച് ഇടംകണ്ണോടെ അമ്മായിയമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്വന്തം മരുമകൾ തുണിയില്ലാതെ നിൽക്കുന്നത് കാണുന്നതിന്റെ അമ്പരപ്പോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു...
മറിച്ച് കനംതൂങ്ങി കൺപോളകൾ പാതിയടഞ്ഞ നിലയിൽ നിന്നിരുന്ന അവയിൽ അപ്പോഴും വല്ലാത്തൊരു ഭയത്തിന്റെ ലാഞ്ചനയായിരുന്നു...