Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

പോയിരുന്നു. ചെറിയമ്മ മുടിയെല്ലാം പാറി,  കണ്ണെല്ലാം കലങ്ങി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.  ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചതും, ഇഷ്ടപെടാത്ത പോലെ ചെറിയമ്മ അതു വലിച്ചു. എന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളും വിട്ടു പോകുന്നപോലെ തോന്നി എനിക്ക്.  ഇതെങ്ങാനും ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ ഇത്രയും കാലം ഞാൻ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത സൽപ്പേര്,  എന്റെ അമ്മ എന്നെ പിന്നെ എന്ത് വിശ്വാസത്തിലാ എന്നെ നോക്കുക. ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു ചെറിയമ്മയുടെ കാൽ പിടിച്ചു.

ഞാൻ : പറ്റിപ്പോയി ചെറിയമ്മേ,  ചെറിയമ്മ എന്നെ ഒന്ന് തടഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇതു സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു...  അതെ എനിക്ക് ചെറിയമ്മേ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.  അതുകൊണ്ട് ഞാൻ...  എനിക്കറിയില്ല...

ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.

മാലതി : തെറ്റ് എന്റെ ഭാഗത്തും ഉണ്ട്..  ഞാൻ നിനക്കിങ്ങനെ നിന്ന് തരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.. ഞാൻ നിന്നെ ഒരു മകനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചപ്പോൾ നീയെന്നെ അങ്ങനെയല്ല കണ്ടത് എന്ന ഒരു വിഷമം മാത്രേ എനിക്കുള്ളൂ. പക്ഷെ 44 വയസ്സുള്ള എന്നെ നിനക്കെങ്ങനെ....

വാക്കുകൾ മുഴുവനിച്ചില്ല...

ഞാൻ : എനിക്കിഷ്ടം നിങ്ങളുടെ മനസിനെ ആയിരുന്നു.  പക്ഷെ ഒരു നിമിഷത്തിൽ... എന്റെ മനസ്സ് പതറിപ്പോയി..

മാലതി : സാരമില്ല, ഞാൻ പോട്ടെ...

ചെറിയമ്മ പോകാൻ എഴുന്നേറ്റു.

ഞാൻ : എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ ?

മാലതി : അറിയില്ല.  പക്ഷെ നീയെന്നും എനിക്കെന്റെ മകൻ തന്നെയായിരിക്കും..

ചെറിയമ്മ പറമ്പിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്കു നടന്നു.  ഞാൻ അവിടെ തന്നെയിരുന്നു,  ചെറിയമ്മ ഒരിക്കലും വീട്ടിൽ പറയില്ല എന്ന ഉറപ്പു എനിക്കുണ്ട്. എന്നാലും ഇനി എങ്ങനെ ചെറിയമ്മയെ ഫേസ് ചെയ്യും എന്ന വിഷമമാണ് ഉള്ളിൽ.  ഒരുപാടു നേരം ഉള്ളിൽ പല ചിന്തകളുമായി ഞാനവിടെ