Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

ഇതിനെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് അവിടുന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞതല്ലേ...  പിന്നെ എന്തിനാ വീണ്ടും ഇതു പറയുന്നേ.

ഞാൻ : ചെറിയമ്മ എന്നെ വീട്ടിൽ ഒന്ന് മൈൻഡ് ചെയുന്നുപോലുമില്ല അതാ...

മാലതി : എനിക്ക് നിന്നെ ഫേസ് ചെയ്യാൻ ഒരു മനോവിഷമം അത്രേയുള്ളൂ.

ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ കൈയിൽ കേറിപിടിച്ചു.

മാലതി : ഇനി എന്റെ മോൻ എനിക്ക് സത്യം ചെയ്ത് തരണം.  ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും ഉണ്ടാവില്ല എന്ന്.

ഞാൻ ചെറിയമ്മയുടെ കണ്ണിൽ തന്നെ നോക്കി.

ഞാൻ : ഇല്ല ചെറിയമ്മേ,  എനിക്കതിനു കഴിയില്ല.

മാലതി ഒരു ഞെട്ടലോടെയാണ് അതു കേട്ടത്.

മാലതി : അപ്പൊ നിനക്ക്....

ഞാൻ : ഇല്ല ചെറിയമ്മേ, ചെറിയമ്മ തുണിയുരിഞ്ഞു ഇവിടെ നിന്നാൽ പോലും ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.  പക്ഷെ ചെറിയമ്മയോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം സത്യമാണ്.... അതെനിക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല.

മാലതി : എന്താ മോനെ നീ പറയുന്നത്...  അതെല്ലാം തെറ്റാണു.

ഞാൻ : ഈ കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ മാത്രമാണ് സംസാരിക്കുന്നതു.  നമ്മളാണ് പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നത്.  നമ്മൾ രണ്ടു പേർക്കിടയിൽ എന്തിനാണ് തെറ്റും ശെരിയും.

മാലതി : എനിക്കൊന്നും മനസികാകുന്നില്ല...

ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ വട്ടംപിടിച്ചു. ചെറിയമ്മേടെ തോളിൽ എന്റെ തലവെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ : എനിക്ക് ജീവിത കാലം മുഴുവൻ ചെറിയമ്മേടെ കൂടെ ഇങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ മതി.  വേറൊന്നും വേണ്ടാ.

ഞാൻ ചെറിയമ്മേടെ കഴുത്തിൽ പതിയെ ചുംബിച്ചു.  ആ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് എന്നിലേക്ക്‌ ചൂട് പ്രവഹിച്ചു.

മാലതി : വേണ്ട മോനെ...  ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണ്..

ഞാൻ : ഞാനും ഈ അമ്മയുടെ സ്നേഹം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു....  അമ്മയ്ക്കും എന്റെ സ്നേഹം വേണമെന്ന് എനിക്ക് പറമ്പിൽ വെച്ച് മനസിലായി.  പിന്നെന്തിനാണ് എന്റെ സ്നേഹം ഏറ്റു വാങ്ങാൻ മടിക്കുന്നത്.

ഞാൻ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ചെറിയമ്മയെ ബെഡിലേക്കു കിടത്തി എന്റെ കാലു നിലത്തുറപ്പിച്ചു ഞാനാ ശരീരത്തിൽ കിടന്നു. ഞാൻ ചെറിയമ്മയെ ചെറിയമ്മയെ ആ കിടപ്പിൽ തന്നെ ഇറുകി കെട്ടി പിടിച്ചു. ചെറിയമ്മയും എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു തുടങ്ങി.  എന്റെ ബനിയന്റെ അകത്തു കൈകടത്തി എന്റെ പുറത്തെല്ലാം നന്നായി തടവി. ഞാനാ