Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

ഈ സ്നേഹം എന്നോട് മാത്രം ഉണ്ടായാൽ മതി.

ഞാൻ : അതെന്താ ദേഷ്യം തോന്നാത്തെ ?

മാലതി : മനുഷ്യന് ഒരു ജീവിതംമല്ലേ ഉള്ളു.  അതിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ ജീവിക്കുക.  സന്തോഷിക്കുക.  നീ എന്റെ സന്തോഷം നോക്കുന്ന പോലെ ഞാൻ നിന്റെയും നോക്കണ്ടേ.

ഞാൻ : അപ്പൊ എന്നെ സഹായിച്ചുകൂടെ ?

മാലതി : അയ്യോ അതൊന്നും പറ്റില്ല.  ഞാനും നീയുമായുള്ള ബന്ധം വേറാരും അറിയരുത്.

ഞാൻ : അതൊന്നും ആരും അറിയില്ല.  ഓരോരോ ഘട്ടങ്ങളിൽ ഒന്ന് കണ്ണടച്ച് നിന്നാൽ മതി.

മാലതി : നോക്കട്ടെ.

ഞാൻ : ചെറിയമ്മ ചെറിയച്ഛനുമായി എങ്ങനാ ?

മാലതി : അതൊന്നും പറയണ്ട മോനെ...

ഞാൻ : എന്തുപറ്റി ?

മാലതി : ഒന്നുമില്ല.

ഞാൻ : എന്ന പറ...

മാലതി : അദ്ദേഹത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഖം മാത്രമാണ് വലുത്.  എന്നെ പ്രാപിക്കുമ്പോൾ പോലും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്ത് പെട്ടന്ന് പണി കഴിച്ച് പോകും. ഒരിക്കൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.  അതു അദ്ദേഹത്തിന് വല്യ വിഷമമായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാധനത്തിന് നീളം കുറവാണ്.  എപ്പോഴും എന്നെ പ്രാപിക്കുമ്പോൾ പുള്ളിക്ക് പെട്ടന്ന് പോകും.  ഞാൻ പറഞ്ഞതിന് ശേഷം പുള്ളി എന്നെ ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സുഖിപ്പിച്ചിട്ടേ നിര്ത്തൂ.  അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ബഹുമാനമാണ്.  അദ്ദേഹത്തിന് ദൈവം കൊടുത്ത കഴിവില്ലായ്മക്കു ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ എന്തിനാ വെറുക്കുന്നത്.  ഞാൻ എന്നും അദ്ദേഹത്തെ ആയിരം മടങ്ങു സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു. അതുകൊണ്ടാ ഞങ്ങക്ക് കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാൻ വൈകിയത്.  പിന്നെയൊരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാനും കഴിയാഞ്ഞത്.

ഞാൻ : സാരമില്ല ഇനി ഞാനില്ലേ...  ചെറിയച്ഛന് കൊടുക്കുന്ന സ്നേഹം