Chapter Title : അത്തം പത്തിന് പൊന്നോണം [Sanjuguru]

എനിക്കെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ,  ഈ കുടുംബത്തിലെ കാരണവരായി നീ വേണം എല്ലാവരേം പറഞ്ഞ് മനസിലാക്കാൻ.

ചെറിയമ്മക്ക് ഒന്ന് കരയണം എന്നുണ്ട്.  പക്ഷെ എന്റെ മുന്നിൽ ശക്തമായ ഒരു മനസുണ്ടെന്ന് കാണിച്ച അവരുടെ ദുരഭിമാനം അവരെ തടഞ്ഞു.

ഞാൻ : നേരത്തെ എനിക്ക് തരാൻ മനസില്ലെന്നു പറഞ്ഞ്.  ഇപ്പൊ ആ മനസു എനിക്ക് തന്നല്ലോ...

ദേവകി : എന്റെ ചില വിഷമങ്ങൾ പറഞ്ഞ് എന്ന് മാത്രം.  മനസ്സ് നിനക്ക് തന്നിട്ടൊന്നുമില്ല.

ഞാൻ : മനസ്സ് തന്നില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട.  ഈ ശരീരം എനിക്ക് തന്നൂടെ.

ഞാൻ ധൈര്യം സംഭരിച്ചു ചോദിച്ചു.

ഞാൻ : ഈ ശരീരം മാത്രം കിട്ടിയിട്ട് നിനക്കെന്തിനാ ?

ദേവകി : എനിക്ക് വേണ്ടത് അൽപ നേരത്തെ ഒരു സുഖമാണ്.  അതുഞാൻ ഇതുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തോളം.

ഞാൻ : നീ തെരുവുപെണ്ണുങ്ങളെ പോലെ എന്നെ കിടക്കാൻ വിളിക്കാണോ ?.

ഞാൻ : വേണമെങ്കിൽ അതെയെന്ന് പറയാം. ഒരുപാടു ആളുകൾ കയറിയിറങ്ങിയ ശരീരമല്ലേ.  ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.

ദേവകി : അതെ തെറ്റില്ല.  പക്ഷെ ഞാൻ നിനക്ക് ആരാണെന്നു ഓർമയുണ്ടല്ലോ അല്ലെ ?.

ഞാൻ : അതിനൊന്നും ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നീയെന്റെ മുന്നിൽ തുണിയൂരിലായിരുന്നു.  നാളെ എല്ലാവരും എവിടെയെത്തും പിന്നെ തിരക്കായി ബഹളമായി. നിനക്ക് ബുധിമുട്ടില്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് തന്നെ ഞാൻ നിന്നെ പ്രാപിക്കും.

ദേവകി : നിനക്കെന്നും നീയും എന്നെ വിളിക്കാറായോ ?

ഞാൻ : അതേടി ഇനി നിന്നെ അങ്ങനെ തന്നെ ഞാൻ വിളിക്കുള്ളു.  അത് മതി.  അപ്പൊ ഇന്ന് രാത്രിയിങ്ങു പോരെ.  ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.

ഞാൻ ദേവകിയുടെ