Chapter Title : അത്തം പത്തിനു പൊന്നോണം 7 [Sanjuguru]

കഴിയുന്ന കാര്യമല്ല... ചെറിയച്ഛൻ അറിഞ്ഞാൽ നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതം...

മാലതി : ചെറിയച്ചനെ ഞാൻ വിശ്വസിപ്പിച്ചുകൊള്ളാം... എനിക്ക് ഇനിയും ഒരു കുഞ്ഞിനെ കൂടി ആഗ്രഹമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാം... ഞാനിനി നിരന്തരമായി അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകൊള്ളാം...

ഞാൻ : ഇല്ല ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല...

മാലതി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു വിതുമ്പി കരയാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഉരുണ്ടുവീണു. ആ കാഴ്ച കണ്ടു എന്റെ ചങ്കു പിടഞ്ഞു.

ഞാൻ : ചെറിയമ്മ കരയല്ലേ... എന്റെ മനസിനെ വേദനിപ്പിക്കല്ലേ...

മാലതി : എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ കുട്ടാ...  നിന്നോടുള്ള വിശ്വാസവും സ്നേഹവും കൂടിയതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്...  നിന്നോളം ഞാൻ ഒരു പുരുഷനെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല ഇനി സ്നേഹികുകയുമില്ല... ആ നിന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ കമ്പികുട്ടന്‍.നെറ്റ്ജീവിക്കാൻ ഒരാഗ്രഹം തോന്നി....  ഈ ജന്മത്തിൽ ഇനി സാധിക്കില്ലെങ്കിലും നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ ജന്മം നൽകി അങ്ങനെ സ്വയം വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കാമെന്ന് കരുതി...  തെറ്റാണെങ്കിൽ എന്നോട് പൊറുക്കണം... നിന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കലും ഈ ചെറിയമ്മ നശിപ്പിക്കില്ല...

ഞാൻ : ചെറിയമ്മ വിഷമിക്കരുത്...  ചെറിയമ്മ എനിക്ക് എന്നും എന്റെ ഭാര്യയെ പോലെ തന്നെയായിരിക്കും...  എന്റെ ചെറിയമ്മ എന്നോട് എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഞാൻ തരും...

മാലതി : ഞാൻ ഒന്നിനും നിന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല....

മാലതി ഒന്നുകൂടി ഇറുകി കെട്ടിപിടിച്ചു എന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു കിടന്നു. ഞാനും അവളെ കെട്ടിപിടിച്ചു കാതിലും കഴുത്തിലുമെല്ലാം ഉമ്മവെച്ചു കിടന്നു.

ഞാൻ : ചെറിയമ്മേ...  ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചെറിയമ്മയോടു പറയാൻ വിട്ടു...  വിട്ടതല്ല പറയാൻ അവസരം കിട്ടിയില്ല...

മാലതി : എന്താടാ...?

ഞാൻ : അത് പിന്നെ...