Chapter Title : അടിമയുടെ ഉടമ [കിച്ചു✍️]

പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ അറിയാത്ത പച്ച മനുഷ്യരായതു കൊണ്ടാവും കോരനും ചിരുതയും തേതിയേ കൊഞ്ചിക്കാറില്ല.

അതു കൊണ്ടെന്താ അവൾ പ്രായം തികഞ്ഞ പെണ്ണായി, എങ്കിലും പുറം ലോകം കാണാത്ത അവൾ ഇപ്പോളും കൊച്ചു പെണ്ണ് തന്നെ...

അവൾക്ക് തേവൻ അനിയനല്ല, ചേട്ടനാണ്… സ്കൂളിൽ പോയി പഠിച്ച, പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു പഠിച്ച… അവൻ പറയുന്ന പുറം ലോകത്തിന്റെ കാണാത്ത മയകാഴ്ചകൾ, അവൾ കഥ കേൾക്കുന്ന കുട്ടിയെ പോലെ ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചിരുന്നു കേൾക്കുമായിരുന്നു

പക്ഷെ ആകാശത്തു പക്ഷികളെക്കാൾ ഉയരത്തിൽ മനുഷ്യന് പറക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് തേവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രം അവൾ പറഞ്ഞു നുണയാണ് കല്ലുവെച്ച നുണ എന്ന്... പക്ഷെ തേവന് ഒരിക്കലും തേതിയോടു നുണ പറയാൻ ആവില്ലല്ലോ...?

അത് അറിയാവുന്ന കൊണ്ട് തന്നെയാണ് തേതി ആദ്യമായി നുണ അവന്റെ വായിൽ നിന്നും കേട്ടത് കൊണ്ട് രണ്ടു ദിവസം പിണങ്ങി മിണ്ടാതിരുന്നത് പക്ഷെ അവിടെയും തേതി തൊറ്റു...

അക്കരക്കാട്ടിലെ മൊട്ടക്കുന്നിന്റെ മോളിൽ കൊണ്ടു പോയി തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തു തേവൻ അവളെ വിമാനം പറക്കുന്നത് കാട്ടി കൊടുത്തു അത്രയും ഉയരത്തിൽ പറക്കുന്ന ആ വലിയ പക്ഷി മനുഷ്യരെയും കയറ്റി പോകുന്നു എന്നു ഇപ്പോളും അവൾ വിശ്വസിച്ചിട്ടില്ല കേട്ടോ

തേവൻ അവളുടെ സഹോദരൻ മാത്രമായിരുന്നില്ല കൂട്ടുകാരനും കൂട്ടുകാരിയും അമ്മയും അപ്പനും ഒക്കെയായിരുന്നു ഒരു നാൾ കാലത്തു ആ ഒരു സന്തോഷം കൂടി ദൈവങ്ങൾ അവളിൽ നിന്നും തട്ടി പറിച്ചു കളഞ്ഞു...

കാലത്തു മുതൽ അവൾ ജലപാനം പോലുമില്ലാതെ കരഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു പുഴയാണ് അവളുടെ ആശ്രയം ഓരോ പ്രവിശ്യവും കാണുന്ന പുഴ പുതിയ ആളായത് കൊണ്ടാവാം അവളുടെ പരിഭവങ്ങൾ എത്ര കേട്ടാലും പുഴക്ക് മടുക്കാത്തതു… അവളെ കാണാഞ്ഞിട്ടാവാം ആട്ടിൻ കുട്ടികളുടെ കരച്ചിൽ കൂരയിൽ കേൾക്കാം.

കോരന്റെ കുടിലിനോടടുക്കും തോറും അധികാരിയുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശം നുരഞ്ഞു പൊങ്ങി... അത്രയും സുന്ദരി പെണ്ണ് തന്റെ അടിയാന്റെ കൂരയിൽ ഇത്രേം കാലമുണ്ടായിട്ടും താനെന്തേ അറിയാഞ്ഞു അതായിരുന്നു അയാളുടെ അത്ഭുതം...

ആകാശം മുട്ടെ ഉയരത്തിൽ വളർന്നു നിന്ന ഒരു ആഞ്ഞിലി മരത്തിനെ ചുറ്റി വന്ന അയാളുടെ മുന്നിൽ വിളിപ്പാട് അകലെ കോരന്റെ കൂര കാണാം ഇല്ലി