Chapter Title : അയല്‍പ്പക്കം [വികടകവി]

പറഞ്ഞില്ല എനിക്ക് വേറെ അലമ്പ് കൂട്ടൊന്നുല്ലാന്ന് അതിന് കാരണം ഇത് തന്നെ ഇതുങ്ങളെ വിട്ട് പോകാനും വയ്യ പോകാൻ സമ്മതിക്കത്തും ഇല്ല. ബിന്ദുച്ചേച്ചി ആണേലും പിള്ളാരാണേലും ഭയങ്കര സംസാരോം കളീം ചിരിം ആണ്. പലപ്പോഴും സംസാരത്തിലും എല്ലാം ഞാനുണ്ട് എന്നുപോലും നോക്കാറില്ല എല്ലാം കട്ടക്ക് നിക്കും പിന്നേം ഞാൻ ആണ് നാണം കുണുങ്ങി. സംസാരിക്കാൻ മാത്രമേ നാണം ഒള്ളു കേട്ടോ ഒളിഞ്ഞു നോക്കാനും സീൻ പിണ്ടിക്കാനും ഒക്കെ ബഹു മിടുക്കൻ ആണ് . സാദാരണയായി 12മണിക്കു ശേഷമേ ഉറങ്ങാറുള്ളൂ കാലത്ത് എഴുന്നേക്കാനും അ സമയം ആകും ജോലി ഒന്നും ഇല്ലാത്തത്കൊണ്ട് കാലത്തെ എഴുന്നേറ്റിട്ടും വലിയ കാര്യം ഒന്നും ഇല്ലാലോ. അങ്ങനെ ഒരു ഇടദിവസം ഞാൻ കാലത്തെ എഴുന്നേറ്റു വരുമ്പോൾ അമ്മ സാരി ഒക്കെ ഉടുത്തു റെഡി ആയി നിക്കുന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞു അമ്മേടെ വീട്ടിൽ പോകുവാണെന്നു നാളേ വരു എന്നും അനിയത്തിയോട് ക്ലാസ്സ്‌ കഴിഞ്ഞു അങ്ങ് വരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എന്നും. എന്നെ വിളിച്ചാലും ഞാൻ ചെല്ലുല്ലന്ന് അറിയാവുന്നത്കൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചില്ല. പോകാൻ നേരം അമ്മ പറഞ്ഞു ഇവിടെ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിട്ടില്ല ബിന്ദുന്റെ അടുത്തുന്ന് കഴിച്ചോളാൻ. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു പല്ലൊക്കെ തേച്ചു ഇച്ചിരി കട്ടനും അടിച്ചു നേരെ ബിന്ദു ചേച്ചിടെ അടുത്തോട്ടു വെച്ച്പിടിച്ചു ഇടദിവസം ആയതിനാൽ കുരുട്ടുകളൊന്നും അവിടെ കാണില്ലെന്ന് അറിയാം. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ചേച്ചി അടുക്കളവശത്തു തുണി അലക്കിക്കൊണ്ട് നിക്കുന്നു നെറ്റി മടക്കി അരെ കുത്തി കുനിഞ്ഞു നിക്കുന്നു കുണ്ടിയാണെ തുണി തിരുമ്മുന്നേനനുസരിച്ചു കുലുങ്ങി ആടുന്നുണ്ട് നല്ല ഇരു നിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കാലുകൾ ഞാൻ ഇതെല്ലാം നോക്കി