Chapter Title : അയൽപ്പക്കത്തെ ലീല ആന്റി 3 [MIghty രാജു.🔥]

വാക്കുകളിലെ മടുപ്പ് അവന് വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ പഴയ വിഷയത്തിലേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചു.

Manu: ഞാൻ വിചാരിച്ചു, അന്ന് നടന്നതുകൊണ്ട് ചേച്ചി എന്നോട് പിണങ്ങിയെന്ന്.

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്ക് ശേഷം അവളുടെ മറുപടി വന്നു.

Leela Joy: മനു, നമുക്ക് അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാതിരിക്കാം. അതൊന്നും... ശരിയായ കാര്യമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുറച്ച് തിരക്കുണ്ട്. പിന്നെ സംസാരിക്കാം.

അവൾ സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചു. മനു ആ ചാറ്റ് സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവൾ 'പിണങ്ങിയില്ല' എന്ന് പറഞ്ഞില്ല, പക്ഷെ 'അതൊന്നും ശരിയായിരുന്നില്ല' എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു. വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ ആശയക്കുഴപ്പം നിറഞ്ഞു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം, ആശുപത്രിയിൽ നിന്നുള്ള മടക്കയാത്രയിൽ, ബസ്സിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു ലീല. അവളുടെ മടിയിൽ മരുന്നുകൾ നിറച്ച ഒരു കവറുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ ജോയിച്ചേട്ടൻ ക്ഷീണിച്ച് മയങ്ങുന്നു.

ഇതാണ് അവളുടെ ജീവിതം. മരുന്നുകളുടെ മണമുള്ള, ആശുപത്രി വരാന്തകളിലെ കാത്തിരിപ്പുള്ള, ഒരിക്കലും മാറാത്ത അസുഖങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഡോക്ടർമാരുടെ സംസാരമുള്ള ജീവിതം. അവൾ അതിനോട് പൂർണ്ണമായും പൊരുത്തപ്പെട്ടതായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന്, ബസ്സിന്റെ ഇരമ്പലിനെയും മറികടന്ന്, അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് മനുവിന്റെ മുഖം വന്നു. അടുക്കളയിലെ ആ നിമിഷം... അവന്റെ കൈകൾ തന്റെ വയറിൽ അമർന്നപ്പോൾ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയ വിറയൽ... അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ കഴുത്തിൽ അമർന്നപ്പോൾ താൻ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദം... വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തന്റെ ശരീരം ഒരു പുരുഷന്റെ സ്പർശനത്തിൽ പ്രതികരിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു. ഓർമ്മയിൽ അവളുടെ കവിളുകൾ ചൂടുപിടിച്ചു. ഒരുതരം നാണവും ഒപ്പം കുറ്റബോധവും അവളെ പൊതിഞ്ഞു.

"ഞാൻ എന്താണ് ഈ ചെയ്യുന്നത്?" അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. 'മനു ഒരു കുട്ടിയാണ്. അവന്റെ പ്രായത്തിന്റെ ആവേശമാണ്. പക്ഷെ ഞാൻ... ഈ പ്രായത്തിൽ... ഇതൊന്നും ശരിയല്ല.'

അവൾ ക്ഷീണത്തോടെ കണ്ണുകളടച്ചു. പക്ഷെ, കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ടിനേക്കാൾ തെളിച്ചത്തിൽ മനുവിന്റെ മുഖമാണ് മുന്നിൽ വരുന്നത്. തന്റെ വിരസമായ, നിറങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതത്തിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് വന്നുവീണ ഒരു വർണ്ണപ്പൊട്ടുപോലെ അവൻ.

"ദൈവമേ!" അപകടമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ വർണ്ണത്തെ താൻ ആഗ്രഹിച്ചുപോകുന്നുവോ?.

ലീല തല പതിയെ ബസിന്റെ ജനൽ കമ്പിയിലേക് ചാരി.....

"ലീലേ... എണീക്ക്... ഇറങ്ങണ്ടേ?"

ജോയിച്ചേട്ടന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്. ബസ്സ് അവരുടെ സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയിരുന്നു. ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു.

"ആഹ്, ഇറങ്ങാം," അവൾ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

അവൾ ജോയിച്ചേട്ടനെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ബസ്സിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ അദ്ദേഹം അവളെ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള ചെറിയ വഴിയിലൂടെ